Miałem nadzieję, że wrócę już w tym tygodniu do bardziej poważnych tematów, ale ostatnie dni przyniosły kilka wydarzeń obok których trudno przejść obojętnie. Będzie więc trochę mniej o polityce, która już zaczyna wszystkim wychodzić bokiem.

Donald Tusk zagrał va banque?

Wystąpienie szefa rządu było kolejnym żenującym spektaklem, a głosowanie nad votum zaufania dla obecnych oprawców demokracji, nie przyniosło sensacji. Czy trzymanie się stołków, które nagle mogły zostać wykopane, było trudne do przewidzenia? Raczej nie. Najwięksi krytycy premiera, jak Marek Sawicki z PSL, także zachowali się „jak trzeba”, oczywiście w kwestii koryta. Teraz znów mogą krytykować. Kompletna schizofrenia? A może po prostu norma? Pytanie, czy Tusk zagrał o pełną pulę, czy to była tylko ustawka, a decyzje zapadły już wcześniej, niekoniecznie w naszym nieszczęśliwym kraju, pozostawiam Czytelnikom. Moim zdaniem doszło do umowy, którą można streścić w jednym zdaniu: „Wy nam nie będziecie kwestionować Nawrockiego i wywracać wyborów, a my was zostawimy do końca kadencji”. Rzecz jasna, mogę się mylić, zwłaszcza, że umawianie się z politykami, to trochę, jak całowanie lwa w tylną część ciała. Ryzyko duże, przyjemność żadna…

Kosmos!

W niedzielę zakończyła się walka o puchary wielkoszlemowego turnieju French Open, jak nazywają go Amerykanie, albo Rolanda Garrosa, która to nazwa przyjęła się w Europie. W Paryżu Iga Świątek nie obroniła tytułu, ale i tak 26 kolejnych zwycięstw i 3 kolejne zwycięstwa w tym prestiżowym turnieju, a łącznie 4, budzą szacunek. Nie wiem, czy obecne pokolenie Polaków doczeka w XXI wieku podobnych sukcesów w tenisie, obojętne, czy w wykonaniu kobiet, czy mężczyzn. Iga już w wielu klasyfikacjach znajduje się w panteonie sław, a czterokrotne zdobycie tytułu na paryskiej mączce sytuuje ją wśród tenisistek wybitnych. Oczywiście, Chris Evert udała się ta sztuka aż siedmiokrotnie, a Rafa Nadal dokonał tego 14 razy, ale Polka skończyła właśnie 24 lata, więc jeszcze ma szansę swój wynik poprawić. Szkoda, że zacięty półfinał z Aryną Sabalenką, aktualną liderką rankingu, był emocjonujący tylko w dwóch setach, bo liczyliśmy na udział Igi w pierwszym od roku finale. Kryzys, jaki przeżywa zawodniczka ma zapewne wiele przyczyn i nie będę się na tym koncentrował. Odsyłam do interesującego komentarza Dawida Celta i Marka Furjana w programie BreakPoint. Triumfatorką została ostatecznie Coco Gauff, która sięgnęła po drugi w karierze tytuł wielkoszlemowy.

Finał panów, w którym zagrali Jannik Sinner i Carlos Alcaraz, był widowiskiem, które z pewnością przejdzie do historii tenisa. Był to drugi najdłuższy finał na tych kortach, trwający 5,5 godziny! Nie tylko komuś, kto grywał w tę piękną grę, czy uprawiał inną dyscyplinę sportu, już sam czas przebywania na korcie może wydawać się absurdalny. W jaki sposób zawodnicy są w stanie walczyć nie tylko z przeciwnikiem, ale własnymi słabościami i wznieść się na kosmiczny poziom w ostatniej godzinie pojedynku, pozostanie tajemnicą. Większość ludzi widząc coś takiego zadaje sobie pytanie, jak to możliwe, że oni w ogóle obaj przeżyli? 😉 Hiszpan, który bronił tytułu, odwrócił losy meczu, gdyż przegrywał 0:2 w setach, a w czwartym obronił trzy piłki meczowe. Dodatkowym smaczkiem był fakt, że po raz pierwszy od 1984 roku zdarzyło się, że zarówno w finale kobiet, jak i mężczyzn, zagrały pierwsza i druga rakieta rankingu, czyli teoretycznie były to spotkania aktualnie najlepszych tenisistów i tenisistek na świecie. Włoch wyeliminował w półfinale słynnego Serba. Trzydziestoośmioletni Novak Djokovic tym razem nie dał rady młodszemu o czternaście lat rywalowi, mimo wsparcia kibiców i rodziny. Walka o puchar była ucztą dla fanów dyscypliny.

Kopacze jak zwykle…

Tymczasem w Polsce pasjonowano się sportem drużynowym, jakim jest piłka kopana. W zasadzie nawet nie tyle samym sportem, co kolejną aferą w reprezentacji. Tak to już u nas jest, że sukcesów wprawdzie nie mamy, bo trudno za taki uznać wynik 2:0 z Mołdawią w meczu towarzyskim, rozgrywanym na żenującym poziomie, a w zasadzie nawet nie „poziomie”, lecz w jakiejś głębokiej depresji. Zawsze znajdzie się kilku gości, którzy potrafią rozgrzać internet swoimi szalonymi decyzjami, ale żeby aż tak?! Tym razem nie zawiódł selekcjoner kadry Michał Probierz, być może chcąc przejść do historii, jako trzeci zwolniony przez tego samego piłkarza trener. Jednak zadbał o to, żeby nikt nie mógł postawić mu zarzutu, że zwolnił go kapitan reprezentacji. W tym celu, bo innego trudno się dopatrzeć, zadzwonił do Roberta Lewandowskiego w porze usypiania dzieci i w jednominutowej rozmowie poinformował go, że właśnie odbiera mu opaskę kapitańską. Niespełna 40 minut później pojawił się oficjalny komunikat PZPN, że kapitanem reprezentacji Polski został Piotr Zieliński, który zresztą często pełnił tę funkcję pod nieobecność Lewandowskiego. Robert długo nie czekał z odpowiedzią i wydawało się, że popełnił błąd, bo zanim opadły emocje, zrezygnował z gry w kadrze Polski, dokąd będzie ją prowadził Probierz. Argumentował to utratą zaufania do trenera. Ktoś powie, że to było słabe, podobnie jak rezygnacja z udziału w dwóch meczach, czyli towarzyskim z Mołdawią i o punkty eliminacji Mistrzostw Świata, z Finlandią. Kibice mają prawo, rzecz jasna, oceniać to w różny sposób. Większość komentatorów i byłych kadrowiczów, powiesiła na Lewandowskim taką ilość psów, które nie zmieściłyby się pewnie w tirze z naczepą. No, bo jak on mógł?! Przecież reprezentant nie ma prawa sobie wybierać meczów, w których zagra i jego, nomen omen, „psim” obowiązkiem oraz zaszczytem jest reprezentowanie kraju.  

Moim zdaniem, takie stawianie sprawy nie tylko jest nieuczciwe, ale po prostu głupie. Jeśli reprezentant czuje, że nie będzie w stanie z dowolnej przyczyny, dać z siebie stu procent, to zachowuje się racjonalnie informując o tym trenera. Lewandowski powiedział o wypaleniu nie tylko fizycznym, ale też mentalnym, po niezwykle ciężkim sezonie i nie jest tak, że gry w kadrze unikał. Ma za sobą 18 lat występów reprezentacyjnych i 158 meczów, w których strzelił 85 bramek. To są kosmiczne liczby i tylko kompletny kretyn, albo człowiek wyjątkowo złej woli, może kwestionować zaangażowanie zawodnika w występy dla Polski. Szczerze pisząc, mógłby w ogóle nie podejmować dyskusji, tylko krótko poinformować, że z przyczyn osobistych, nawet bez informacji o stanie zdrowia, tym razem prosi aby go nie brać pod uwagę w kompletowaniu kadry. Ale, co ty piszesz?! – oburzy się pewnie wielu kibiców, którzy uważają, że kto, jak kto, ale piłkarz MUSI! Wszak jest kapitanem, a kapitan schodzi z pokładu ostatni.

Takie bzdety można serwować gawiedzi w brukowcach, czy na vlogach, bo to się świetnie sprzedaje, a kasa płynie. Rozkładanie na czynniki pierwsze, kto tutaj kłamie i czy to w ogóle ma znaczenie, innymi słowy bicie piany i podkręcanie polskiego piekiełka. Słusznie podsumował to Krzysztof Stanowski, twierdząc, że kłamią wszyscy. To całkiem prawdopodobne. Faktem jest, że tłumaczenie Lewandowskiego, o przyjeździe na zgrupowanie, by pożegnać Kamila Grosickiego, wieloletniego kolegę z reprezentacji, trzymał w tajemnicy i wiedział o tym tylko trener, było niewątpliwie słabe. Tym bardziej, kiedy przepraszał Kamila w rozmowie telefonicznej, mówiąc, że jednak nie przyleci. Bardziej prawdopodobną wersją jest refleksja, że po prostu tak zrobić nie wypada. Myślę, że nic by się nie stało, gdyby odbył dwie jednostki treningowe i zagrał 45 minut, schodząc z boiska po pierwszej połowie. Rozumiem też, że ma już zasłużony urlop, a wchodzenie znów w treningi, aby uniknąć ewentualnej kontuzji, było dla niego, (w obecnej formie), trudne. Miał do tego prawo, podobnie jak trener miał prawo zabrać mu opaskę kapitana.

Też zagrał o pełną pulę

Tyle tylko że sam Michał Probierz, pytany kilka dni wcześniej, czy nieobecność Lewego, którą zaakceptował, spowoduje utratę funkcji kapitana, wyraźnie zaprzeczył, twierdząc że sytuację akceptuje, a Zieliński przejmie opaskę na czas nieobecności kolegi. Co się zatem stało, że nagle postanowił, przed ważnym, a być może nawet bardzo ważnym meczem o punkty, rozpętać awanturę? Przecież bez względu na wynik w Finlandii, można było to rozwiązać na spokojnie. Nie sądzę, żeby były w tej kwestii jakieś naciski ze strony samego Zielińskiego, zwłaszcza jeśli akceptował dotąd swoją rolę w kadrze. Wyszło niezręcznie? To mało powiedziane. Reakcja odpowiedzialnego selekcjonera na krytyczne wypowiedzi Lewandowskiego, który pracował przecież z najlepszymi trenerami świata, nie powinna wyglądać w ten sposób.

Otóż, jestem przekonany, że czara goryczy się po prostu przelała, a Lewy choć postąpił emocjonalnie, to wbrew pozorom, racjonalnie. Skoro jego uwagi nie znalazły wcześniej akceptacji, a trener odbierał to jako jakiś atak na siebie i nagle zaczyna przed istotnym spotkaniem, a po straszliwym blamażu z Mołdawią, zasiać w drużynie i mediach taki ferment, to oznacza, że Lewandowski MA RACJĘ! Ba! On nie tylko mógł, ale wręcz powinien, właśnie dla dobra polskiej piłki, zakwestionować pozycję człowieka, który ośmiesza naszych kopaczy i NIC nie wskazuje na to, że będzie lepiej. Bo niby dlaczego z zawodników grających w dobrych, europejskich klubach, nie można zbudować drużyny, która powalczy o zwycięstwo w grupie, a od razu zakładać, że może (w domyśle, jakimś cudem), uda się wygrać dwumecz z Finlandią i awansować do baraży? Z takim podejściem, niestety, zespół jest skazany na porażkę. Chyba, że chodzi o jakiś kolejny „efekt Michniewicza” i udawanie, że najważniejsze jest, żeby się „wczołgać” do turnieju, a na Mistrzostwach uda się zrobić przyzwoity wynik. Co to znaczy „przyzwoity”? Ano, nie do końca wiadomo. Czy remis w pierwszym meczu będzie już OK, bo wtedy to nie drugi, tylko trzeci będzie o wszystko? Nie o takim zakończeniu kariery reprezentacyjnej myśli z pewnością zawodnik wybrany dwukrotnie najlepszym piłkarzem globu.

Bezinteresowna zawiść, to jedna z naszych cech narodowych. Jak to powiedział Grzegorz Braun, wielu ludziom do szczęścia nie tylko jest potrzebne, żeby im pole obrodziło i stado się powiększyło, ale jeszcze żeby sąsiadowi zdechła krowa. Dopiero wtedy będą usatysfakcjonowani. Utarliśmy Lewandowskiemu nosa! Brawo! Teraz, cokolwiek by nie zrobił, już zawsze będzie winien! I o to chodzi! Czy na pewno?

On po prostu ma rację. Rozum podpowiada, że każda farsa musi mieć swój koniec i branie w niej udziału na siłę, nie zmieni scenariusza. Podobnie, jak nie uratuje koncertu pierwszy skrzypek, kiedy dyrygent postanowi eksperymentować wbrew partyturze. Można poczekać cierpliwie, aż Titanic pójdzie na dno, ale czy za wszelką cenę trzeba pozostać na pokładzie? Oczywiście, nie wiem, jaka jest sytuacja w szatni. Gdyby było tak, jak piszą dziennikarze informujący o „przeciekach”, że po decyzji selekcjonera zapanowała wielka radość, to by oznaczało, że Lewandowski kompletnie nie wiedział, co się dzieje, albo że koledzy go klepali po plecach, a między sobą mówili coś innego. Tylko że to się nie trzyma kupy. W takiej sytuacji Lewy zrezygnowałby z opaski już dawno, bo gdyby reprezentacji nie miał w sercu, to byłaby mu ona potrzebna, jak krowie smycz. Trudno powiedzieć coś takiego o gościu, który zostawił na boisku tyle zdrowia w 158 spotkaniach.

Zatem, jeśli pomysł „niespodzianki” dla Grosickiego był słaby, to jednak znacznie słabsze było zabranie kapitańskiej opaski przez telefon. No, ale klasy trenerskiej nie kupisz na Allegro. Każdy zachowuje się tak, jak potrafi. Zagrał o pełną pulę? Dokładnie! Miałem nadzieję, że tym razem będzie to ostatni taniec Probierza i intuicja okazała się słuszna, a Robert Lewandowski, nawet w wieku 40 lat, nadal kadrze się przyda. Istnieje szansa, że w końcu znajdzie się trener, który potrafi stworzyć z kopaczy zespół, który nie tylko chce, ale też umie pokazać na boisku, że skuteczna walka o dobry wynik, jest możliwa. Niepotrzebne są same gwiazdy, ale kilka zawsze miło się ogląda. Nie mamy ich w nadmiarze, więc szanujmy te, które jeszcze świecą…

Ciekawe jak się z tego wytłumaczą?

Jeśli byłoby prawdą, że piłkarze mają dość Lewandowskiego, to tym bardziej powinien się zdystansować, bo przecież trudno się narzucać ludziom, którzy nie chcą z tobą grać, a już na pewno nie wtedy, kiedy chcieliby cię upokorzyć i nie mają odwagi wyrazić tego wprost, tylko wykorzystując trenera. Nawet gdyby mogli przedstawić jakieś konkretne zarzuty, bo przecież wiadomo, że funkcja kapitana nie jest dożywotnia, to elementarna uczciwość wobec kolegi, z którym dzieliło się szatnię przez lata, wymagałaby jednak przekazania mu tego osobiście. Choćby właśnie przez radę zawodników. Czy tak trudno powiedzieć, „stary, cenimy cię jako jednego z najlepszych napastników na świecie, ale nie podoba nam się to i to”. Ewentualnie, mogliby dać do zrozumienia, że chcieliby jednak dokonać zmiany kapitana, ponieważ jest kilka poważnych zarzutów. Jakich? Sami wiedzą najlepiej. Jeżeli nie chodzi o jakąś bezinteresowną zawiść, czy utarcie nosa, można rozmawiać i nie wykorzystywać trenera do załatwiania porachunków grupy, która pragnie zmian. Nie wierzę, że wszyscy chcieliby odwołania kapitana, bo powodów do tego musiałoby być wiele. PZPN zaprzeczył, że inicjatywa wyszła od piłkarzy, chociaż nie mam pojęcia, skąd mogliby to wiedzieć? Może jakaś afera podsłuchowa wisi w powietrzu? 😉

Odwróćmy sytuację. Czy ktokolwiek, pomijając status Lewego w kraju i za granicą, chciałby grać w jednej drużynie z bandą tchórzy? Z ludźmi, którzy gadają za plecami różne rzeczy, a nie mają odwagi tego wyartykułować? Czy drużyna, w której załatwia się takie sprawy rękami trenera ma w ogóle jakieś, choćby minimalne, szanse na sukces? Moim zdaniem NIE i sam nie chciałbym brać udziału w tego rodzaju przedsięwzięciu. Rzecz jasna, animozje zawsze istnieją, a ludzie ze skłonnością do intryg i plotek są wszędzie i reprezentacja nie jest jakimś wyjątkiem. Zwłaszcza, że to grupa dosyć liczna, a do tego płynna. Przychodzą „młodzi”, starają się zabłysnąć, powalczyć o akceptację starszych kolegów. Istnieje rywalizacja na poszczególnych pozycjach, co w naturalny sposób tworzy też napięcia. To jasne, co nie zmienia faktu, że o poważnych sprawach należy rozmawiać, a żale do kapitana chyba jednak zgłaszać najpierw jemu, a nie trenerowi, po cichu, najlepiej wtedy, kiedy zainteresowanego akurat nie ma. Tak nie postępują mężczyźni, ale dzieciaki. Mimo wszystko, nie jest też tak, że Lewandowski mógłby się poczuć dotknięty szczerością i odmówić gry w kadrze z powodu tego, że kilku kolegów uważa, że nie posiada wystarczających kwalifikacji, aby być liderem zespołu. Po jedenastu latach być może sam chętnie by się pozbył tego „przywileju”, który przecież rodzi dodatkowe obowiązki.

Kapitan ma służyć ekipie i motywować do walki, nie tylko na boisku. Niech jednak nikt nie próbuje tłumaczyć, że absencja w kilku meczach kadry jest znakiem, że „lider się zużył i się nie nadaje” i trzeba go wykopać, najlepiej tak, żeby nie wiedział, kto za tym stoi oraz zrobić to podczas jego chwilowej nieobecności. To jest żenujące. Ciekawe, jak się z tego będą tłumaczyć? A może po prostu nie będą…

Lewy też ma swoje grzeszki

Owszem, Robert jest w pewnym sensie „zakładnikiem PR-u”, ponieważ marka RL9 jest już na świecie znana i uznana. To nie jest tak, że sytuacja w kadrze nie ma przełożenia na media światowe, sponsorów i followersów. Nie wiem na ile prawdziwa jest opowieść, że Lewy chciał, po zakomunikowaniu mu przez trenera „decyzji drużyny”, bo znamy i taką wersję, sam ogłosić rezygnację z funkcji. Gdyby tak faktycznie było, to czy nie należało mu tego ułatwić? Przecież efekt zostałby osiągnięty. Nie lubimy gościa, nie chcemy żeby był kapitanem, to się zrzekł funkcji i mamy to, o czym szeptaliśmy w ukryciu. Jasno widać, że nie w tym rzecz! Tutaj ewidentnie chodziło o upokorzenie zawodnika i dołożenie jeszcze kary dodatkowej, jaką niewątpliwie jest konieczność tłumaczenia się w mediach. Czy to ma w jakiś „magiczny” sposób pomóc drużynie? Nagle postanowili udowodnić, że „pod Zielińskim” odniosą sukcesy, w których Robert im tylko przeszkadzał? I trener się na takie szaleństwo zgodził?! Interesujące.  

Przypominam sobie sytuację z Kubą Błaszczykowskim, którą tak chętnie przywołują teraz wszyscy, jako przykład lojalności wobec kadry, bo przecież grał u trenera, który mu opaskę zabrał. Tylko że tam sytuacja wyglądała nieco inaczej. Nie było wprawdzie, jak twierdzi Zbigniew Boniek, nacisku prezesa PZPN, ale sugestia, którą trener Nawałka przyjął, co okazało się łatwiejsze, ponieważ Kuba był kontuzjowany, a Lewy miał już stosowną liczbę meczów rozegranych w drużynie narodowej. Tam nie było ingerencji zawodników, ale decyzja trenera, który miał własną wizję prowadzenia drużyny i tego, kto powinien być w niej postacią centralną. Stało się to być może za wcześnie i z pewnością było dla Błaszczykowskiego przykre i niesprawiedliwe, ale przyjął to dzielnie, bo miał coś do udowodnienia. Lewy nie musi już niczego nikomu udowadniać, a jego następca  o takich statystykach będzie mógł co najwyżej pomarzyć. Czy ktoś inny będzie lepszym liderem? Śmiem wątpić. Zresztą jasno widać, że kompletnie nie o to chodziło. Być może drużyna chce mieć spokój i nie przyjmować na klatę cierpkich słów kapitana, zwłaszcza gdy trzeba się zmierzyć z krytyką mediów i kibiców. Po co ma jeszcze dokładać do pieca ktoś z drużyny? Zwłaszcza ten, któremu poszło lepiej i gra w nieco innej lidze…

Co dalej?

Zobaczymy, jak się rozwinie sytuacja i czy przypadkiem nie będzie tak, że o powrót do kadry będzie błagał Lewego kolejny trener. Czy wtedy Zielu, który tak pięknie mówi o „dobru reprezentacji i decyzji trenera”, chętnie tę opaskę odda? Zwłaszcza, jeśli skład rady zawodników się diametralnie zmieni. A to nieuniknione, bo Bednarek, Frankowski, czy Zieliński, nie utrzymają reprezentacyjnej formy na zawsze, chociaż życzę im jak najlepiej. Zdążyliśmy się już przekonać, jaki wpływ mogły mieć zmiany na drużynę. Oczywiście, wciąż będzie podtrzymywany mit, że wszystko co dobre, to zasługa całej ekipy, a to, co złe, wina Lewego, „który się nachapał i sodówka uderzyła mu do głowy”. Najgorsze, że w ten mit uwierzyło więcej, niż pół Polski. A Lewandowski? Chyba się nie zmieni. Spokojnie „odstrzeli” również czwartego trenera, o ile zajdzie taka potrzeba. Jest w tym równie skuteczny, jak w strzelaniu bramek. 😊

Tekst zacząłem pisać jeszcze przed meczem z Finlandią. Dziś już wynik jest znany. Kompletna kompromitacja. Oczywiście, ktoś powie, że 1:2 na boisku rywala, kiedy mogło być spokojnie 0:3, to i tak nieźle. Teoretycznie, jeśli nie urwiemy punktów Holendrom i Finowie coś zgubią po drodze, a pokonamy ich w rewanżu, zagramy w barażach. To wariant optymistyczny. Czy tego oczekiwaliśmy już po trzecim meczu? Nie sądzę. Okrzyki kibiców na stadionie, które, oględnie pisząc wyrażały ujemne opinie o trenerze kadry, sugerując dość jednoznacznie, co powinien teraz zrobić, były chyba odpowiednim podsumowaniem.

Co ciekawe, po meczu trener zaprzeczył, że rozważa podanie się do dymisji. Po rozmowie z prezesem PZPN również nie było takiego komunikatu, a sam Kulesza twierdził, że będzie chciał doprowadzić do spotkania z Robertem Lewandowskim i najlepiej rozwiązać problem w sześć oczu. Nic takiego się chyba nie zadziało, a Michał Probierz sam podał się do dymisji. Czy zaważyło jednoznaczne stanowisko sztabu Lewandowskiego, z którego płynął jasny przekaz, że raczej nie ma już o czym rozmawiać? Całkiem możliwe. Presja kibiców i dziennikarzy mogła wystraszyć prezesa, który nie chciałby na pewno „umierać” za Probierza.

Czy teraz obejmie ekipę Jan Urban, uważany przez wielu komentatorów i byłego prezesa Zbigniewa Bońka, za najlepszą kandydaturę na selekcjonera? Myślę, że tego nie dowiemy się jeszcze w tym tygodniu. Do kolejnego meczu eliminacji jest sporo czasu. Mecz z Holandią dopiero 4 września. Rzecz jasna, nowy selekcjoner musi mieć rozeznanie, co do możliwości polskich zawodników, bo nie da się takiej wiedzy „nabyć” nagle w czasie przerwy wakacyjnej, czy tuż po starcie rozgrywek. Dlatego sądzę, że następcą okaże się trener polski, a nie ktoś z zagranicy. Te próby były, jak pamiętamy, wyjątkowo nietrafione. Probierz, powołany w sytuacji „awaryjnej” nie może stanowić wzorca, choć gaszenie pożaru jeszcze potrwa…

Mam nadzieję, że w przyszłym tygodniu powrócą już kwestie bardziej poważne, choć trzeba pamiętać, że, jak to celnie ujął ponoć nasz papież Jan Paweł II, „spośród rzeczy kompletnie nieważnych, piłka nożna jest najważniejsza„. 😊

W kąciku żebraczym, dziękując za czytanie mojego bloga, będę prosił o wsparcie w każdej możliwej formie, zarówno mojej działalności publicystycznej, jak i innych projektów, zwłaszcza tych literackich. Nadal mam nadzieję, że prośba o  kolejną kawę, nie będzie nadużyciem. Przypominam też, że książka „SPLOT”, której jedną z okładek widzisz poniżej, jest już dostępna również w formie e-booka, na stronie Rideró. Tam można też przeczytać kilka opowiadań i nabyć wersję drukowaną.

Jeśli jakiś tekst z powyższego zbioru przypadnie Ci do gustu i zdecydujesz się napisać krótką recenzję na stronie, pod zakupioną pozycją, wymyślę jeszcze jakiś dodatkowy gratis. Nieustająco dziękuję osobom, które zdecydowały się wspierać blog cyklicznie. To wiele dla mnie znaczy.

Aby wybrać formę stałego zlecenia, albo wpłaty jednorazowej podaję niżej numer konta oraz link:
44 1140 2017 0000 4502 0148 3714 czy za pośrednictwem Revoluta. Pozostałe opcje znajdują się w stopce.

Polecam też felietony: Nawet nie potrafili dosypać! Przestępca w fotelu? Wariant rumuński? Skandaliczne kłamstwo, Cierpliwość Brauna, Czas otrzeźwienia, Cenzura ignorantów, Sejmowa dintojra, Wszyscy będą siedzieć! Braun do Watykanu, Oklaski dla Brauna, Wielbłąd Kaczyńskiego, Przedwyborcza histeria pacynek, Podżeganie do pokoju, Elektryczne szaleństwo, Kaganiec oświaty, Antidotum na wirusy, Tydzień z hukiem, Ruskoonucyzm patriotyczny, Raszyńska masakra i czerwony diabeł, Obłędna miłość, Igrzyska śmierci w cieniu Pekinu, Klątwa Kurskiego i australijski skandal, Pudrowanie trupa i gry szpitalne, Strzały na granicy! Grobbing 2.0 i Halloween, Zjedz szczepionkę, Gladiator i dziewczyny, Turniej US Open Closed, Wymyk do podporu, Szczepionkowa propaganda nie działa! Szczepionkowe wakacje z QR kodem, Szczepionkowa schizofrenia, Największy przekręt i co dalej? Zabijamy ludzi, Złoty strzał dla seniora, To już nie teorie spiskowe! Uratowani przez Covid?

i artykuły: Debatanci w uśmiechniętej stacji, Wyłączą wszystko! Bezkarność morderców, Czas zadumy, Istnieją skuteczne terapie, Co z tym rakiem? A nasi mordercy milczą, Czy Kennedy obroni nasze dzieci? Czy to lek na wszystko? Dokładne wytyczne mordowania ludzi, Dowody ludobójstwa złożone w sądzie, Cenzura pozostanie bezkarna? Mitologia polio trwa, Uważajcie w Sylwestra! Mają nas za idiotów, PAN w służbie WHO, Hodowla mózgów i inne teorie, Tylko bez teorii spiskowych! Krzywdzenie dzieci, Byli w tym skuteczni, Terapia Daremna w natarciu, Ile lat więzienia? Sztuczny Inteligent,  Zainfekowany mózg, I tylko dzieci żal, Zbrodnie medyczne trwają od lat! Szczepionki gorsze od choroby, Sanitarna bandyterka powraca, Strzelanie w stopę, Bezwarunkowy dochód podstawowy coraz bliżej! Oszuści, mordercy i EVC, Zapnijcie pasy!  Etyka znika, Polimeryzacja ludzkości, Broń biologiczna w Polsce? Gumowe skrzepy we krwi, System zaczął przeciekać, Grypa szaleje? Powyborcza czkawka, Woda z mózgu, Prawdziwy MATRIX, To już jest koniec! Turborak i ratunek po szprycy, DNA zmienione szczepionkami, Nowotworów o 14000 procent więcej, Dzieci umierają coraz szybciej, Nikt nie umknie! Pałowanie z uśmiechem, Postępactwo naciska, Twój awatar przetrwa, Czas przebudzenia, Każdy ma wybór, W cieniu wojny, Chcą naszego dobra, Bandyckie metody, Świecenie oczami, Biorą się za niemowlaki, Rok kłamstw, Więzienie za prawdę o eliksirze, Covidowe srebrniki i WHO, Grillowanie lekarzy, Ponad 38 mln ofiar szczepień, Wielu rannych i będzie gorzej, Bandyci i mordercy się nie zatrzymują, Kontrakt z Pfizerem ujawniony! Pętla się zaciska, Kolejna pandemia lada moment, Czy Twoja komórka okaże się zabójcą? Już nic nie będzie tak samo, Potworna Sztuczna Inteligencja, Będą zabijać, czy tylko straszą? Właśnie to chcą ukryć! Gwałty i tortury, Pedofile z WHO, Tragedia kanadyjskich dzieci, Sztuczne mięso w Polsce?! O ponad 6300 procent więcej zgonów dzieci, WHO poza prawem, Kanibalizm u bram, Bawią się nami znakomicie, Zamordyści odbiorą nam mienie, Sportowcy marionetkami globalistów? Szczepionkowy dogmat i cenzura, Oddali życie za pracę, Smacznego mRNA, Grafen detoksykacja, Sztuczna inteligencja głupia, jak but? Kłamstwo musi runąć! Trzymanie za mordę, System się przewraca, Ryzyko śmierci większe o 276 procent, Piętnastominutowe więzienia, Czipowanie ludzi już wkrótce! Zjedz świerszcza, Szczepionkowe skandale, Odporność zabijana na raty, Grafen zamiast wirusa? Twoja praca zniknie, 500 szczepionek w ciągu 8 lat!, Czy to na pewno wirus? Kredyt społeczny wchodzi tylnymi drzwiami, Jak walczyć z WHO? Zabijanie odporności potwierdzone, A co na to Kościół? Udarów więcej o ponad 100 tysięcy procent! Pfizer obnażony, Krew zaszczepionych niebezpieczna? 14.650 rodzajów powikłań! Zaszczepione dzieci umierają 137 razy częściej, Koniec teorii spiskowych? Umiera o 691 procent więcej dzieci, O 10.660 procent więcej nowotworów, Jak kłamcy bronią morderczych szczepionek, Psychopaci wytworzyli HIV-1, Cała prawda o COVID-19, Co wzięli zamiast szczepionki? WHO w mętnej wodzie, Teoria spiskowa do korekty, Sprawdź szkodliwość swojej szczepionki, Niemal o 300% więcej diagnoz nowotworów, Szczepionki czy trutka na szczury? Co pływa we krwi zaszczepionych, Masowe zgony sportowców, Eliksir śmierci, Ofiary covidowych szczepień przemówiły, Norymberga 2.0 coraz bliżej, Działa tylko trzecia dawka! Magnetyczne szczepionki i depopulacja, Maseczki groźne dla życia, Śmierci, których nie było

The post To było słabe! first appeared on Na odlew!.

Dziś chciałem kilka słów poświęcić naszemu bantustanowi w kontekście zapasów politycznych oraz sportu. Okazuje się, że są też rzeczy ważniejsze. Będzie więc o trzech strzałach w stopę.

Skandaliści i medaliści

Zakończenie igrzysk (ufff!) nie przyniosło już porównywalnego skandalu, jaki wywołało otwarcie. Nie zmienia to faktu, że opiłowywanie chrześcijan trwa na wszelkich możliwych frontach, lewacka nowomowa i mydlenie oczu naiwnym, nabiera rumieńców. A propos „rumieńców”, to można z pewnością mówić o wstydzie, kiedy w klasyfikacji medalowej wyprzedzają nas nie tylko takie poważne i „olbrzymie” państwa, jak Holandia, Belgia, czy Węgry, zdobywając nawet kilkukrotnie większą liczbę medali, ale jesteśmy za Uzbekistanem, Azerbejdżanem, Tajwanem, Słowacją, czy Bahrajnem. Policzono, że jeden medal kosztował polskiego podatnika ponad 60 mln złotych! Może jakoś szczególnie nie znam się na sporcie, ale idę o zakład, że takie kwoty można było zainwestować znacznie lepiej. Trudno też pominąć fakt, że akurat medale z cennego, srebrnego kruszcu, zdobyły panie, które nie były przesadnie „rozpieszczane” finansowymi dotacjami. Mówiły o tym w wywiadach zarówno Julia Szeremeta, czy Daria Pikulik. Sytuacja tej ostatniej, to absolutne kuriozum. Niewiele brakowało, żeby oprócz wykładania sporych środków w okresie przygotowawczym, musiała jeszcze przywieźć własny rower, żeby w ogóle wystartować. O sytuacji w Polskim Związku Szermierczym mówił, a w zasadzie wykrzyczał, na antenie w trakcie transmisji z planszy, redaktor Jakub Zborowski z Eurosportu. Cytat „…tak kończy się kolesiostwo i układy”, nie wymaga komentarza. Nie słyszałem, żeby PZS pozwał dziennikarza. Oczywiście, to tylko przykład i niekoniecznie najbardziej reprezentatywny, bo przecież bylejakość dotyczy, jak można było naocznie się przekonać, niemal całego „systemu” finansowania sportu w naszym nieszczęśliwym kraju. Ale czego się spodziewać, skoro marnotrawstwo pieniędzy widać na każdym szczeblu polityki, a do sportu chętnie garną się nie tylko zasłużeni zawodnicy, którzy też nie zawsze są akurat dobrymi menedżerami? Przykład Darii Pikulik pokazuje, że można oprzeć się znacznie bardziej przewidywalnie na środkach prywatnych, czy sponsorach, których da się znaleźć, choć nie zawsze jest to łatwe. Widząc realną szansę na promocję swojej marki, mogą zainwestować wcale niemałe pieniądze. Ulga na działalność sportową mogłaby być wyższa, a gdyby stworzyć system, który pozwala na zwolnienie na przykład z 80% należnego podatku, przedsiębiorcę, który dotuje konkretny klub, czy sportowca, chętnych pewnie znalazłoby się więcej. Czemu złoty medalista może otrzymać mieszkanie, czy emeryturę po ukończeniu 40 roku życia, a polskie firmy, które wniosły znaczący wkład w jego sukces, nie mogłyby w nagrodę, w formie premii, zostać zwolnione z płacenia podatku przez jeden rok? Czy potrzeba do tego aż tak wielkiej wyobraźni? Być może tak, skoro lepiej oprzeć się tradycyjnie na spółkach skarbu państwa okradając podatników. Przy okazji zawsze coś tam do takiego sponsoringu można „wkleić”, żeby był i wilk syty i owca w ciąży. Niestety, co widać wyraźnie, to również szczególnie nie pomaga. W każdym razie na pewno nie tym, którym pomagać powinno.

Przy okazji, igrzyska pokazały i inne patologie. Akurat tym razem tylko pośrednio związane z naszymi sportowcami. Chodzi o kontrowersje dotyczące udziału dwóch zawodniczek w walkach bokserskich. Zarzut, że dziewczyny musiały bić się z facetami, być może nie do końca odpowiada prawdzie, ale MKOl nie stanął na wysokości zadania i nie udowodnił, że dopuszczenie reprezentantki Tajlandii Lin Yu-Ting i Algierki Imane Khelif, było uprawnione. Obie pięściarki zostały wcześniej zdyskwalifikowane w Mistrzostwach Świata z powodu negatywnego „testu płci”, który ponoć wykazał u obu obecność chromosomów XY, czyli posiadanie męskiego fenotypu. Inne doniesienia mówiły o przekroczeniu dopuszczalnego poziomu testosteronu. Można zadać sobie pytanie, z jakiego powodu tak poważne zarzuty MKOl odrzucił? Otóż, szefem federacji IBA, która była organizatorem imprezy, jest Umar Kremlow, znany jako „poplecznik Putina”. Innymi słowy, podjęto decyzję stricte polityczną, bo pewnie gdyby prezesem był ktoś inny, to zarzucanie organizatorom mistrzostw tak wysokiej rangi, że nie posiadali właściwych kompetencji, czy narzędzi do wykonania badań, byłoby po prostu śmieszne. Tutaj liczono chyba na to, że skoro po Putinie można jeździć, niczym „po burej suce”, przepraszam za kolokwializm, to wszyscy chętnie tak kretyński argument „łykną” i będzie OK. Niestety, ze szkodą i dla zawodniczek i tych pań, czy panów, już nie wnikając w szczegóły, była to przysługa niedźwiedzia. Skala hejtu, jaki się wylał na, być może nie całkiem winne, pięściarki z Tajwanu i Algierii, była spora. Ojciec Imane pokazywał w mediach dokumenty potwierdzające, że urodziła się jako dziewczynka. Tranzycja jest w Algierii zakazana, więc nie mogła zmienić płci. Ostro reagowały też władze Tajwańskiego Komitetu Olimpijskiego, pokazując, że Komitet Medyczny Olimpijskiej Rady Azji (OCA) przeprowadził dokładne badania Lin Yu-Ting podczas Igrzysk Azjatyckich w Hangzhou i potwierdził, że nie ma żadnych problemów z jej uprawnieniami do startu. Faktem jest, że pięściarki startowały w Tokio oraz wcześniej w różnych zawodach wysokiej rangi, także w mistrzostwach świata i nikt nie sugerował ich dyskwalifikacji, czy braku możliwości dopuszczenia do turnieju.

Rzecz jasna, takie badania powinny zostać wykonane rzetelnie i nie wiem, czy samo stwierdzenie właściwego poziomu testosteronu, jest czynnikiem, który miałby być wystarczający. Wszak mężczyźni i kobiety różnią się nie tylko budową ciała, więc myślę, że jednak stwierdzenie fenotypu męskiego MUSI skutkować wykluczeniem zawodniczki z rywalizacji z kobietami NA ZAWSZE. I tyle w temacie? Włożę jednak kij w mrowisko…  Trudno tutaj stosować analogię, że jeśli coś wygląda jak koń i zachowuje się, jak koń, to z pewnością jest to koń. Sam fakt, że ktoś wygląda jak mężczyzna i bije, jak mężczyzna, więc to musi być facet, to za mało! Czy w drugą stronę też by to tak miało działać? A co ze zniewieściałymi mężczyznami? Mam wrażenie, (może należałoby spytać panią Julię), że Lin nie biła (albo nie bił)  zbyt mocno. Owszem, posiadała dłuższy zasięg ramion, ale przecież zawodnicy często różnią się wzrostem i to o wiele bardziej. Wcale nie jestem przekonany, czy gdyby ten jeden element wyeliminować, to Tajwanka wygrałaby tę walkę. W każdym razie do nokautu było bardzo daleko, a Polka twierdziła po zejściu z ringu, że była zmęczona i zbyt wolna i kolejny taki pojedynek z tą samą zawodniczką by wygrała. Nie chcę przez to napisać, że w jakimkolwiek stopniu popieram dopuszczanie mężczyzn do rywalizacji z kobietami. Tutaj chodzi o prawdę, bo może się okazać, że Lin jednak posiada właściwy fenotyp. Miałem okazję rozmawiać z dziewczynami, które o wiele bardziej przypominały mężczyzn, niż Tajwanka. Ostre rysy twarzy i krótko ścięte włosy, to jednak nieco za mało, żeby stawiać tak stanowcze tezy. Czemu nikt nie zainteresował się wcześniej faktem, że jakiś facet bije na zawodach kobiety? Przecież turniejów z udziałem Lin było wiele. Ano, temu, że nie było wystarczających sukcesów sportowych! Cytat z Wikipedii:

Lin Yu-ting – tajwańska bokserka, mistrzyni olimpijska, złota medalistka mistrzostw świata oraz igrzysk azjatyckich, dwukrotna mistrzyni Azji. Występowała w kategoriach od 48 kg do 57 kg. Boks zaczęła uprawiać w 2008. W 2012 wystąpiła na mistrzostwach świata w Qinhuangdao w kategorii do 48 kg. Przegrała w pierwszej rundzie z Tajką Chuthamatą Raksatą 8:13. W następnym roku na młodzieżowych mistrzostwach świata w Albenie zdobyła złoty medal w kategorii do 51 kg, pokonując w finale Turczynkę Nerimanę Istık 3:0. Podczas igrzysk azjatyckich w 2014 w Inczonie uległa w pierwszej walce Filipince Josie Gabuco 0:2. Na mistrzostwach świata następnego roku zdołała awansować do drugiej rundy, lecz tam przegrała z Kanadyjką Mandą Bujold. W 2016 podczas mistrzostw świata w Astanie przegrała w ćwierćfinale z Angielką Nicolą Adams.  

Celowo podkreśliłem porażki. A więc pytam, jak to jest? Mężczyzna walczy z kobietami od 16 lat i nikt tego nie kontestował?! Czyli, jeśli kobitki go okładały, to mógł tam sobie mieć w majtkach co chciał, lecz gdy zaczął wygrywać, podnosi się klangor? O matko! Facet mnie bije, co za skandal! Bądźmy poważni. Nie strzelajmy sobie sami w stopę. Wystarczy, że robią to lewacy…

Prawybory zbędne?

Płynnie przechodzę od polityki w sporcie, do naszego politycznego grajdołu. Czy ktoś z Państwa już próbował oceniać szanse ewentualnych kandydatów na następcę prezydenta Dudy? Sezon ogórkowy trwa, więc różne rzeczy można przeczytać, ale faktem jest, że o ile koalicja „uśmiechniętej Polski” przetrwa, to pewnie pan Donald będzie wobec Rafała Trzaskowskiego bezwzględny i wzorem Lecha Wałęsy nagle zmieni zdanie. Słynne „nie chcem, ale muszę”, jest całkiem prawdopodobne. Kto po prawej stronie sceny może okazać się perspektywicznym rywalem, żeby przynajmniej wejść do drugiej rundy? Wiadomo, że PiS ma problem z wyłonieniem sensownego kandydata. Jeszcze pół roku wstecz miałem nadzieję, że akurat w Konfederacji zostaną zorganizowane prawybory. Poprzednie trzymały w napięciu do samego końca i wyłoniony został całkiem niezły kandydat. Krzysztof Bosak pokazał w kampanii, że jest najlepiej przygotowany merytorycznie, a w bezpośredniej konfrontacji z innymi przeważnie wypadał jeszcze korzystniej, niż można było się spodziewać. Tym razem, zwłaszcza po miesiącach pełnienia funkcji wicemarszałka Sejmu, miałby spore szanse na zwycięstwo nie tylko wewnątrz obozu konfederatów, ale też zameldowanie się w drugiej turze. Tymczasem okazuje się, że proces erozji Konfederacji, co stwierdzam z nieskrywanym żalem, trwa od dość dawna, a obecnie przybiera już formę nieco groteskową. Opowieści, że zwołanie kongresu partii po 5 latach nie jest niezbędne, bo są ważniejsze rzeczy, to absurd! I kto niby miałby w to uwierzyć? Nie trzeba być nawet bystrym obserwatorem, żeby widzieć próby marginalizacji posła Brauna, który jest przecież członkiem Rady Liderów. Rozdźwięk się pogłębia, a zamiast o prawyborach w ramach „Konfy”, marszałek Bosak zaczął mówić na antenie Radia ZET, o jakimś egzotycznym pomyśle wyłonienia wspólnego kandydata prawicy, do której bez mrugnięcia powieką zaliczył też PiS. Stwierdził, co mija się z prawdą, że kandydatów było w zasadzie dwóch, czyli on i Sławomir Mentzen, ale sam postanowił wspierać kolegę i w tej sytuacji prawybory w zasadzie są już zbędne. Naprawdę?! A rozmawiał z Grzegorzem Braunem, pytając go o zdanie? Nie sądzę… Dodał, że gdyby jednak pomysł wyłonienia wspólnego, prawicowego kandydata, wypalił, to wtedy wystartuje. A może jednak dobrze by było zacząć najpierw od środowiska wyborców, którzy uwierzyli w program Konfederacji w ostatnich wyborach? Zapytać ich, co sądzą o takiej wolcie?

Wystawianie pana Mentzena, z całym szacunkiem dla jego wiedzy, jest strzałem w stopę nie tylko dla Konfederacji, ale dla całej prawej strony sceny politycznej, o ile tak można nazwać to piekiełko. Będzie w stanie odebrać część głosów innym kandydatom, akurat tyle, żeby przypadkiem do II tury z prawicy nie wszedł nikt. Byłoby też źle, gdyby wystartowało dwóch kandydatów z Konfederacji. Czy do stycznia rozum komuś wróci? Obawiam się, że wątpię. Pewnie prędzej w partii pojawi się kurator. Być może rzeczywiście mecenas Jacek Wilk byłby jakimś rozwiązaniem, chociaż prawnik bardziej neutralny prawdopodobnie szybciej doprowadzi do elementarnej normalności. Niewątpliwie brak umocowania Rady Liderów, która formalnie 24 lipca straciła prawo podejmowania decyzji, stanowi spory problem i to nie tylko wizerunkowy… Na razie Konfederacja strzeliła sobie w stopę i trzeba uważać, żeby nie wdała się gangrena…

Okłamani przez Pacjentów?

Na koniec miałem przekazać jakąś dobrą informację. W pewnym sensie jest krzepiąca, chociaż doprawiona kłamstwem. Inaczej być nie mogło, kiedy nadal obowiązuje narracja o „skutecznych i bezpiecznych” preparatach i „korzystnym stosunku” uratowanych do poszkodowanych przez covidowe „szczepionki”. Oto portal pacjenci.pl piórem, albo komputerem pani Kamili Sabatowskiej podał 13.08. news, z którego wynika, że „szczepionki na COVID-19 zaburzają pracę mózgu” i mogą powodować inne poważne powikłania, w tym zakrzepice, choroby serca, czy GBS. Kiedy próbowałem dzień później (14 sierpnia) otworzyć ten sam artykuł pod linkiem https://pacjenci.pl/szczepionki-na-covid-19-zaburzaja-prace-mozgu-sa-nowe-badania-ks-ds-130824, okazało się, że już zniknął. Ale w internecie nic nie ginie. Wprawdzie Wayback Machine, gdzie można znaleźć starsze kopie każdej strony, pokazuje wersję portalu z 3 sierpnia, to kopia zachowała się w moim komputerze. Obszerne fragmenty poniżej:

Tymczasem w dniu 14 sierpnia znalazł się na stronie portalu tekst pod tytułem:

Można by zażartować, że to wersja druga, wygładzona i OKROJONA. Autorką jest pani Daria Siemion. Czemu to wersja okrojona? Ponieważ w pierwszej, podanej 13 sierpnia, mowa była o wielu poważniejszych skutkach, gdzie GBS był wymieniony tylko jako jedno z możliwych powikłań. Co każdy Czytelnik mógłby stwierdzić, gdyby mu taką możliwość porównań pozostawiono.

Co się więc takiego wydarzyło, że tekst pod tym adresem, nagle ze strony zniknął i pojawia się błąd 404?  

Chyba nikt ze stałych Czytelników tego bloga nie ma wątpliwości, co się wydarzyło, prawda? Pani Kamila Sabatowska napisała prawdopodobnie „nieco za dużo”? Komuś widocznie się to nie spodobało. Ale komu?! Zamierzam temat drążyć i bardzo proszę Czytelników o współpracę! Można pisać na adres redakcji portalu redakcja@pacjenci.pl

Dobrze by było spróbować wyjaśnić co najmniej 3 kwestie:

1. Co w opublikowanym w tekście okazało się nieprawdą, nie licząc ostatnich akapitów?
2. Jeżeli były jakieś zastrzeżenia merytoryczne, to czemu poprawiony (uzupełniony) artykuł nie powrócił na stronę portalu?
3. Dlaczego w kolejnym dniu redakcja poświęciła cały tekst jednemu z NOP-ów i to akurat wcale nie temu, który jest najbardziej groźny?

Wszak to zakrzepica i choroby serca, w tym zapalenie mięśnia sercowego, zwłaszcza u młodych osób, stały się przyczyną wielu zgonów. Ostre zapalenie mózgu i rdzenia powodowały w dużej liczbie preparaty Moderny i AstraZeneca. Ale przecież nie tylko one. Preparat Comirnaty firmy Pfizer, także. Zespół Guillaina-Barrégo (GBS) też nie jest tylko „niegroźną dolegliwością”. To poważna choroba autoimmunologiczna. Jednak z jakiegoś powodu redakcja portalu postanowiła „przykryć” pierwszy tekst czymś, co żadnej nowinki od dawna nie stanowi, ponieważ GBS był wymieniany wśród NOP-ów jako jeden z pierwszych negatywnych skutków „szczepionek” przeciwko COVID-19. Wcześniej portal wykazał się „odwagą” i pisał o procesach wytoczonych firmie Pfizer przez prokuratorów stanów Teksas i Kansas. Być może właśnie dlatego redaktorzy (a w zasadzie redaktorki) portalu, unikają jak ognia „doklejania” nazwy Pfizer do licznych, szeroko opisywanych w niezależnych mediach, powikłań. Co za dużo, to niezdrowo?

Jak wielokrotnie wspominałem, największy oszust medyczny, jakim jest słynna firma na literę „P”, w opublikowanych oficjalnie dokumentach przyznał, że już po 3 miesiącach od rozpoczęcia „wyszczepiania” ludzi, znane było co najmniej 1291 RODZAJÓW powikłań. Baza VAERS pokazywała (ponad 1,5 roku temu) już kilkanaście tysięcy rodzajów (nie przypadków, ale RODZAJÓW niepożądanych odczynów poszczepiennych). Przypomnę, że tylko w Polsce (do 31 lipca 2021) zmarło po „skutecznych i bezpiecznych szczepionkach” 29.000 osób, co stanowiło wówczas 9% wszystkich śmierci, bez względu na przyczynę zgonu. Wiemy to na pewno z wyprocesowanego w WSA wyroku. Wskutek interpelacji grupy posłów, na którą MZ odmówiło odpowiedzi, po orzeczeniu sądu pani Milena Kozioł-Rostkowska (zastępca dyrektora) przesłała pismo, które umieściłem w artykule „Koniec teorii spiskowych?”. Wyglądało ono tak:

Napisałem wówczas, że nadal jest to tylko półprawda, bo przecież skoro do „zaszczepionych” nie zaliczono osób po przyjęciu pierwszej dawki preparatu Pfizer, to ilość ofiar mogła być nawet kilkanaście razy zaniżona! Rzecz jasna, wśród ofiar zapewne były też osoby, których zgon mógł nie mieć związku z preparatem, ale jeśli przeczytamy pismo jeszcze raz uważnie, to włosy staną nam dęba. Skoro „zaeliksirowani” na C-19 stanowili zaledwie 0,17% wszystkich zaszczepionych (czyli dowolnymi innymi preparatami przeciwko innym chorobom), a zmarło aż 29 tys. osób, to jaki był procent zgonów po „szczepionkach covidowych” w stosunku do wszelkich innych szczepionek?! Przecież nie słyszeliśmy dotąd, żeby po szczepieniach profilaktycznych na popularne choroby, w tym na grypę, ludzie padali w ciągu 2021 roku, niczym muchy.

Pół prawdy, czyli całe kłamstwo!

Wróćmy na strony portalu pacjenci.pl. O czym jeszcze zapomnieli? O wielkiej liczbie NOP-ów, którą roboczo można określić, jako turbo-nowotwory! To, co obecnie zabija Polaków i ludzi niemal na całym świecie, to właśnie rak, którego liczba odmian oraz błyskawiczny proces chorobowy, nie był dotąd notowany w historii medycyny. Wystarczy porozmawiać z onkologiem, albo odwiedzić jakiś oddział chorób rozrostowych i zobaczyć, co się dzieje. Pisałem o ponad 10-krotnym wzroście liczby tych schorzeń. Prawdopodobnie obecnie jest znacznie gorzej, bo przecież znaleźli się „rozsądni i zapobiegliwi”, którzy na wszelki wypadek przyjęli łącznie 5 lub 6 dawek. Smutne jest to, że bandyci wciąż promują swoje „dobrodziejstwo” na stronach rządowych!  

Dlatego miałbym jeszcze czwarte pytanie do redakcji portalu:

• KTO w rzeczywistości podjął decyzję, że „niedobra jest o tym pisać, bo wicie rozumicie, biznes jest biznes”?

Być może pan Wójcik, CEO firmy Iberion sp. z o.o., która zawiaduje całą gamą portali takich jak lelum.pl, biznesinfo.pl, turyści.pl, smakosze.pl, goniec.pl i wiele innych, nie chciał kopać się z koniem? Przyszedł jakiś „rozkaz z góry” i tyle. Big Pharma płaci za reklamy, więc wymaga! Nie będzie nam tutaj jakaś pani Kamila psuła dobrych relacji, żeby wykonać swoją wierszówkę. Ściągamy artykuł ze strony, ponieważ, jak to się czasem ładnie określa „jest niezgodny z linią redakcyjną”. Czy tak ma pozostać?

Otóż NIE! Portal pacjenci.pl właśnie strzelił sobie w stopę. Nie można pozwolić na to, żeby manipulowano faktami oraz ukrywano jedne z niewielu naprawdę pożytecznych treści, (choćby niekompletnych), które mogą jednak ludziom uratować życie! Wciąż istnieje realne niebezpieczeństwo, że propaganda morderców okaże się skuteczna, a im bliżej jesieni, tym kolejne klony niesławnej akcji „Szczepimy się”, będą stręczyć wystraszonym tubylcom następne dawki „poprawionej szczepionki”, którą pani Leszczyna już przecież zamówiła. Tandem Leszczyna – Grzesiowski będzie swoje działania eskalował. Nie ma żartów! Czasu jest niewiele. Dlatego właśnie bardzo Was proszę, podawajcie tekst dalej i PISZCIE bezpośrednio do pani Kamili Sabatowskiej z pytaniami, jak wyżej. Może zaczynając od tego, czy ktokolwiek wywierał na nią naciski, a jeśli tak, to KTO KONKRETNIE? Czas zgłaszać takie osoby do prokuratury. Oczywiście, trzeba się za nie modlić. Zawsze jest szansa, że rozum im wróci, albo sumienie nie da spać, kiedy uświadomią sobie, że swoimi decyzjami wysyłają kolejne osoby na tamten świat, a co najmniej narażają je i ich rodziny na niewyobrażalne dramaty. Zatrzymajmy to razem!

—

Miał być felieton, ale się nie udało. 🙂 Mimo wszystko, jeżeli ten lub inny artykuł wydał Ci się wartościowy, przeczytaj też kilka innych, a jeśli uznasz, że warto wspierać moją pracę, postaw mi kawę, kup książkę, albo zrób choć symboliczny przelew. Będzie mi bardzo miło. Do zakupu mojej książki „SPLOT – opowiadania parakryminalne”, dołożę wersję elektroniczną nowej książki i prześlę ją niezwłocznie. 🙂

Jeśli jakiś tekst przypadnie Ci do gustu i zdecydujesz się napisać krótką recenzję na stronie, pod zakupioną pozycją, wymyślę jeszcze jakiś dodatkowy gratis. Nieustająco dziękuję osobom, które zdecydowały się wspierać blog cyklicznie. Oczywiście, wciąż zachęcam do wsparcia projektu wydania książki „Ostatni oddech”.

Można też wybrać formę stałego zlecenia, albo wpłaty jednorazowej na podane niżej konto:
44 1140 2017 0000 4502 0148 3714 czy za pośrednictwem Revoluta. Pozostałe opcje znajdują się w stopce. Będę zobowiązany także za wszelkie recenzje mojej pracy.

Polecam też felietony: Cenzura ignorantów, Sejmowa dintojra, Wszyscy będą siedzieć! Braun do Watykanu, Oklaski dla Brauna, Wielbłąd Kaczyńskiego, Przedwyborcza histeria pacynek, Podżeganie do pokoju, Elektryczne szaleństwo, Kaganiec oświaty, Antidotum na wirusy, Tydzień z hukiem, Ruskoonucyzm patriotyczny, Raszyńska masakra i czerwony diabeł, Obłędna miłość, Igrzyska śmierci w cieniu Pekinu, Klątwa Kurskiego i australijski skandal, Pudrowanie trupa i gry szpitalne, Strzały na granicy! Grobbing 2.0 i Halloween, Zjedz szczepionkę, Gladiator i dziewczyny, Turniej US Open Closed, Wymyk do podporu, Szczepionkowa propaganda nie działa! Szczepionkowe wakacje z QR kodem, Szczepionkowa schizofrenia, Największy przekręt i co dalej? Zabijamy ludzi, Złoty strzał dla seniora, To już nie teorie spiskowe! Uratowani przez Covid?

i artykuły: Oszuści, mordercy i EVC, Zapnijcie pasy!  Etyka znika, Polimeryzacja ludzkości, Broń biologiczna w Polsce? Gumowe skrzepy we krwi, System zaczął przeciekać, Grypa szaleje? Powyborcza czkawka, Woda z mózgu, Prawdziwy MATRIX, To już jest koniec! Turborak i ratunek po szprycy, DNA zmienione szczepionkami, Nowotworów o 14000 procent więcej, Dzieci umierają coraz szybciej, Nikt nie umknie! A w Luizjanie można! Pałowanie z uśmiechem, Postępactwo naciska, Twój awatar przetrwa, Czas przebudzenia, Każdy ma wybór, W cieniu wojny, Chcą naszego dobra, Bandyckie metody, Świecenie oczami, Biorą się za niemowlaki, Rok kłamstw, Więzienie za prawdę o eliksirze, Covidowe srebrniki i WHO, Grillowanie lekarzy, Ponad 38 mln ofiar szczepień, Wielu rannych i będzie gorzej, Bandyci i mordercy się nie zatrzymują, Kontrakt z Pfizerem ujawniony! A miało być tak pięknie, Pętla się zaciska, Kolejna pandemia lada moment, Czy Twoja komórka okaże się zabójcą? Już nic nie będzie tak samo, Potworna Sztuczna Inteligencja, Będą zabijać, czy tylko straszą? Właśnie to chcą ukryć! Gwałty i tortury, Pedofile z WHO, Tragedia kanadyjskich dzieci, Sztuczne mięso w Polsce?! Nie BND z panem rozmawiał! O ponad 6300 procent więcej zgonów dzieci, WHO poza prawem, Kanibalizm u bram, Bawią się nami znakomicie, Zamordyści odbiorą nam mienie, Sportowcy marionetkami globalistów? Szczepionkowy dogmat i cenzura, Oddali życie za pracę, Smacznego mRNA, Grafen detoksykacja, Sztuczna inteligencja głupia, jak but? Kłamstwo musi runąć! Trzymanie za mordę, System się przewraca, Ryzyko śmierci większe o 276 procent, Piętnastominutowe więzienia, Czipowanie ludzi już wkrótce! Zjedz świ szcza, Szczepionkowe skandale, Odporność zabijana na raty, Grafen zamiast wirusa? Twoja praca zniknie, 500 szczepionek w ciągu 8 lat!, Czy to na pewno wirus? Kredyt społeczny wchodzi tylnymi drzwiami, Jak walczyć z WHO? Zabijanie odporności potwierdzone, A co na to Kościół? Udarów więcej o ponad 100 tysięcy procent! Pfizer obnażony, Krew zaszczepionych niebezpieczna? 14.650 rodzajów powikłań! Zaszczepione dzieci umierają 137 razy częściej, Koniec teorii spiskowych? Umiera o 691 procent więcej dzieci, O 10.660 procent więcej nowotworów, Jak kłamcy bronią morderczych szczepionek, Psychopaci wytworzyli HIV-1, Cała prawda o COVID-19, Co wzięli zamiast szczepionki? WHO w mętnej wodzie, Teoria spiskowa do korekty, Sprawdź szkodliwość swojej szczepionki, Niemal o 300% więcej diagnoz nowotworów, Szczepionki czy trutka na szczury? Co pływa we krwi zaszczepionych, Masowe zgony sportowców, Eliksir śmierci, Ofiary covidowych szczepień przemówiły, Norymberga 2.0 coraz bliżej, Działa tylko trzecia dawka! Magnetyczne szczepionki i depopulacja, Maseczki groźne dla życia, Śmierci, których nie było, A jednak się kręci

The post Strzelanie w stopę first appeared on Na odlew!.

Różne rzeczy już widziałem w wykonaniu TVPiS pod dyrekcją Jacka Kurskiego, a lata wcześniej, pod rządami lewicy. Cenzura była tam zawsze. Zmieniały się akcenty. Pan Kurski zablokował na przykład całkowicie dostęp do widzów Konfederacji, partii, która przecież legalnie działa w Polsce i miała prawo, szczególnie przed wyborami do parlamentu, uzyskać czas antenowy. Kurski zrobił znacznie więcej, bo nie wykonał dwóch wyroków sądowych, jednego w trybie wyborczym, o czym opowiadali sami posłowie między innymi w tym materiale. Poseł Braun nazwał kilku prominentnych przedstawicieli telewizji publicznej przestępcami, ale wygrał wytoczony mu z tego powodu przez pana Kurskiego, Czabańskiego i Olechowskiego, proces cywilny. Sąd podzielił argumentację obrońcy, że to był niewątpliwie delikt. Poseł miał więc prawo do takiej oceny.

Okazuje się, że rozbujaną do granic możliwości cenzurę TVP da się jeszcze pogłębić. Można bowiem zamknąć usta swoim dziennikarzom, teoretycznie za… UWAGA!… interpretację tekstu piosenki. I to się dzieje naprawdę! Oczywiście, większość Czytelników dawno się już zorientowała o czym chcę napisać. Chodzi o słynną wypowiedź redaktora Przemysława Babiarza z 26 lipca w trakcie ceremonii otwarcia IO 2024 w Paryżu, na temat utworu Johna Lennona „Imagine”. Cóż takiego powiedział? Cytat:

Świat bez nieba, narodów, religii… i to jest wizja tego pokoju, który wszystkich ma ogarnąć. To jest wizja komunizmu, niestety.

Oj, co za skandal! W „merdiach” zawrzało. Ponoć i poza granicami! Dzięki Ci Panie, że jeszcze są granice, ale o co chodzi? Czyżby „trynd”? Chyba tak, bo w Niemczech, jak widać tutaj, można też zatrudniać dziennikarzy, którzy są kompletnymi nieukami, żeby nie napisać mocniej. Czemu nieukami, za chwilę wyjaśnię. Ale czego się spodziewać. To w końcu BILD… Trudno, żeby der ONET darował sobie cytaty swoich zachodnich kolegów, zwłaszcza podobnie „znakomicie wyedukowanych”.

Kuriozalne wytłumaczenie zawieszenia w pełnieniu obowiązków Przemysława Babiarza wyglądało tak:

„Informujemy, że po wczorajszych skandalicznych słowach Przemysława Babiarza, został on zawieszony w obowiązkach służbowych i nie będzie komentował zmagań podczas igrzysk olimpijskich.  

Wzajemne zrozumienie, tolerancja, pojednanie – to nie tylko podstawowe idee olimpijskie, to także fundament standardów, którymi kieruje się nowa Telewizja Polska. Nie ma zgody na ich łamanie”.

Gdyby zostało to wygłoszone gdzieś w mojej obecności, spytałbym szybko, czy jest na sali lekarz?! Niestety, prawda jest znacznie gorsza! Ktoś mógłby pomyśleć, że pan Babiarz stał się ofiarą, jak napisałem wyżej, własnej „interpretacji tekstu utworu”. Ale dodałem tam słowo „teoretycznie”, nie przez przypadek. Nawet uprzejmie zakładając, że w TVP na stanowiskach cenzorskich pracuje jakaś banda skończonych kretynów, która zgodziła się cenzurować wszystko, co wybiega poza nakreślony scenariusz wydawcy programu, a więc także jakąkolwiek własną interpretację faktów, czy choćby przesłania sztuki, jak to mogło mieć miejsce w trakcie otwarcia Igrzysk Olimpijskich, mamy tu jednak spory dysonans.

Na czym bowiem miał polegać ten rzekomy „skandal”, zdaniem niedouków z TVP? Przecież dziennikarz nie tylko powiedział prawdę, ale wręcz niemal dosłownie zacytował przesłanie wyrażone na początku kolejnych zwrotek tekstu „Imagine” oraz podsumowanie wypowiedzi samego autora, Johna Lennona!

Czemu piszę o niedoukach? Wystarczy pogrzebać przez chwilę w sieci, żeby zobaczyć, jak trzy lata temu historię utworu opisywała Gazeta Wyborcza: „Imagine” Johna Lennona. 50 lat od wydania legendarnego albumu (wyborcza.pl):

Tytułowa piosenka „Imagine” stała się najbardziej rozpoznawalnym utworem w solowym dorobku Lennona. To ballada o pacyfistycznym, antyreligijnym, antynacjonalistycznym i antykapitalistycznym wydźwięku. Lennon zachęca do wyobrażenia sobie świata bez wojen, materializmu i granic dzielących narody.

Ale to bardzo wyważony i mocno okrojony opis. W tym medium, akurat nie dziwota. Za to Tomasz Brusik w cyklu „Piosenki z przekazem” prezentowanym w portalu Nasze Miasto, zacytował wypowiedź samego Lennona:

„To powinno być podpisane Lennon/Ono. Duża część tekstu, pomysłu, wzięła się od niej. W tym czasie byłem jednak znacznie bardziej samolubny, bardziej „macho”, i jakoś pominąłem jej wkład. (…) To właściwie manifest komunistyczny, chociaż nie jestem komunistą i nie należę do żadnego ruchu” – po latach tłumaczył genezę utworu.

Piosenkę bezpośrednio zainspirował wiersz Yoko z jej książki „Grapefruit”, wydanej 7 lat przed nagraniem utworu. John już wcześniej śpiewał o świecie bez granic i podziałów między ludźmi. Robił to jednak zbyt dosłownie. Uważał, że „Imagine” osłodził jego przesłanie, dzięki czemu łatwiej dotarło ono do rzeszy słuchaczy.

Warto zacytować jeszcze dwa fragmenty, które podają tłumaczenie kolejnych sformułowań:

Lennon każdą z trzech zwrotek rozpoczyna podobnie: „Imagine there’s no Heaven” (Wyobraź sobie, że nie ma nieba), „Imagine there’s no countries” (Wyobraź sobie, że nie ma państw), „Imagine no possessions” (Wyobraź sobie brak własności). Potem przekonuje, że wszystko jest łatwe do osiągnięcia. Śpiewa, że jeżeli nie będzie nieba, ludzie nie będą żyli w ciągłej obawie przed piekłem. Wszyscy będą mogli żyć dniem dzisiejszym. John jest przekonany, że jedynymi źródłami wojen są podziały na państwa i religie. Według niego bez nich wszyscy ludzie żyliby w pokoju. […]

Dwukrotnie powtórzony refren brzmi:
You may say I’m a dreamer (Możesz mówić że jestem marzycielem)
But I’m not the only one (Ale nie jestem jedyny)
I hope someday you’ll join us (Mam nadzieje że któregoś dnia przyłączysz się do nas)
And the world will be as one (I świat będzie jeden)

W ostatniej zwrotce Lennon jeszcze wyraźniej nawiązuje do hipisowskich ideałów. Nakłania, by odrzucić pojęcie własności, którego negacja była charakterystyczna dla żyjących w komunach dzieci kwiatów. Wzywa także do braterstwa wszystkich ludzi oraz eliminacji chciwości i głodu. „Imagine all the people sharing all the world” (Wyobraź sobie wszystkich ludzi, dzielących się całym światem).

O inspiracjach Lennona można też przeczytać ten tekst Marii Orava. Celowo wytłuściłem momenty, które wprost, nawet bez opinii samego Johna Lennona, wskazują na założenia… No, właśnie czego? Przecież to czysta utopia KOMUNIZMU! Tutaj nie ma nawet pola do jakiejkolwiek „interpretacji”. To, co potwierdza autor, zostało wyrażone w tekście expressis verbis. Jaśniej się nie da!

Zatem powstają dwa pytania. Po pierwsze, kim są, jeśli chodzi o stan umysłowy oraz wiedzę, cenzorzy TVP – „uśmiechnięta Polska”? Po drugie, za co został zawieszony pan Przemysław Babiarz, bo z całą pewnością nie za „interpretację”? To nie była żadna interpretacja, ale stwierdzenie faktu!

Dość nieprzyjemny wniosek, który się tutaj nasuwa, to niestety, konstatacja, że mamy do czynienia z możliwością popełnienia przez niedouczonych przedstawicieli TVP kilku przestępstw! Tak, tak. Nie jednego, ale co najmniej dwóch. Niewątpliwie doszło do naruszenia praw pracowniczych oraz do łamania wolności słowa! Co więcej, choć pewnie pan Babiarz tego nie zrobi, bo być może nie chciałby się „kopać z koniem” skoro jeszcze tej pracy nie stracił, mógłby wystąpić z pozwem cywilnym o naruszenie dóbr osobistych. Jest rzeczą oczywistą, że przedstawienie w mediach presupozycji, że słowa dziennikarza miały jakikolwiek posmak „skandalu” oraz że pan Babiarz rzekomo złamał idee olimpijskie jakimi są „wzajemne zrozumienie, tolerancja i pojednanie”, może w przyszłości utrudnić mu znalezienie pracodawcy oraz już obecnie narazić Jego i bliskie mu osoby, na falę hejtu. Jedynym skandalem jest tu ideologiczna i skrajnie idiotyczna, cenzorska reakcja TVP.

Sprawa ma jeszcze trzecie dno i to wydaje się w całokształcie czymś najgorszym. Otóż, w moim przekonaniu, a jeśli się mylę, proszę mnie poprawić, tutaj chodzi w rzeczywistości o coś znacznie bardziej poważnego, niż zwykłe zakwestionowanie i ocenzurowanie wypowiedzi tego, czy innego dziennikarza. Redaktor Przemysła Babiarz jest znany ze swoich konserwatywnych, katolickich poglądów. Nie kryje się z tym, że jest człowiekiem wierzącym. To nie ma, a w każdym razie nie powinno mieć znaczenia, ponieważ w swojej pracy jest profesjonalistą. O ile pamiętam, choć od lat telewizję oglądam incydentalnie, stoi na przeciwnym biegunie, niż liczne grono „dziennikarzy”, którzy wprawdzie mówią, co wiedzą, lecz często nie wiedzą, co mówią… Albo po prostu czytają, co im każą.

I można odnieść wrażenie, że TVP właśnie stanęła na bardzo śliskim gruncie. Postanowiła bronić przekazu na wskroś komunistycznego, który zdominował ostatnio świat! Wszak do takiej „krainy wiecznej szczęśliwości” pchają nas, co najmniej od kilku dekad, globaliści. Cała Agenda 2030 oraz kolejne posunięcia Unii Europejskiej są niczym innym, jak wdrażaniem założeń komuny w wersji 2.0. To, że ruch olimpijski również wpisuje się w ten nurt nie jest do końca prawdą, ponieważ uczciwa rywalizacja sportowców państw narodowych stanowiła jeden z nieodłącznych elementów dotychczasowych igrzysk. Być może nawet jest właśnie tak, że globalistyczni psychopaci intensywnie myślą, jak tę zasadę skutecznie wykoleić, aby nie podniósł się niepotrzebny klangor.

A gdyby na początek wystawić za 8 czy 12 lat reprezentację Europy złożoną ze sportowców „województw’, albo „regionów” takich jak Niemcy, Francja, Hiszpania, czy Polska, (o ile nie uda jej się wcześniej całkowicie zaorać)? Czyż nie byłoby pięknie? Rywalizacja międzykontynentalna, a za następne 12-16 lat, już tylko zawody „międzyludzkie”, bez podziału na płci, a może z gościnnym (na początek) udziałem humanoidów i robotów sterowanych przez sztuczną inteligencję? Nowy, wspaniały świat!

Czy przypadkiem ktoś nie sufluje medialnym kukiełkom rozwiązań, w których dalsze opiłowywanie nie tylko katolików, ale każdego o poglądach sprzecznych z komunistyczną agendą, jest wymogiem?! Jak w takiej sytuacji mogliby przepuścić choćby zawoalowaną, nawet najmniejszą krytykę komunizmu? NIE! Nie wolno mówić na antenie publicznej telewizji, że świat bez Boga, bez granic i bez własności, to komunizm. A już w ŻADNYM WYPADKU, że komunizm jest czymś złym. Pan Przemysław Babiarz miał po prostu pecha. Mniej lub bardziej świadomie wsadził kij w szprychy lewackim przesłaniom, które pojawiły się w całej swej „krasie” akurat w trakcie „uroczystego” otwarcia Igrzysk Olimpijskich w Paryżu.

Być może za 20 czy 30 lat, kiedy już nie będzie Francji, a jakiś Paryżew zorganizuje dużą imprezę zbliżoną do czegoś, co kultywowano przez wieki, piosenka „Imagine” nie będzie nikomu do niczego potrzebna. AI „skomponuje” w ciągu 30 sekund kilkanaście tysięcy utworów, z których jakiś humanoid wybierze po pięciu minutach ten „najlepszy”. Może „Imagine there’s no TVP”?

Halo! Zarządzający molochem – NIE IDŹCIE TĄ DROGĄ!

—

Jeżeli podoba Ci się ten felieton, przeczytaj też kilka artykułów, a jeśli uznasz, że warto wspierać moją pracę, postaw mi kawę, kup książkę, albo zrób przelew 🙂 Będzie mi bardzo miło. Do zakupu mojej książki „SPLOT – opowiadania parakryminalne”, dołożę wersję elektroniczną nowej książki i prześlę ją niezwłocznie. 🙂

Jeśli jakiś tekst przypadnie Ci do gustu i zdecydujesz się napisać krótką recenzję na stronie, pod zakupioną pozycją, to wymyślę jeszcze jakiś dodatkowy gratis. Osoby, które wspierają ten projekt cyklicznie, otrzymały już upominek. Nieustająco im dziękuję. Oczywiście, wciąż zachęcam do wsparcia projektu wydania książki „Ostatni oddech”.

Można też wybrać formę stałego zlecenia, albo wpłaty jednorazowej na podane niżej konto:
44 1140 2017 0000 4502 0148 3714 czy za pośrednictwem Revoluta. Pozostałe opcje znajdują się w stopce. Będę zobowiązany także za wszelkie recenzje mojej pracy.

The post Cenzura ignorantów? first appeared on Na odlew!.

Świat zmienia się na naszych oczach nie do poznania. Jaka byłaby Twoja reakcja, gdyby ktoś powiedział Ci 25 lat temu, że będziesz miał ze sobą relatywnie niedrogie, kieszonkowe urządzenie, które zastąpi komputer, GPS, profesjonalny aparat fotograficzny, kamerę, odtwarzacz muzyki, filmów, tłumacza oraz przeglądarkę zdjęć, dokumentów, notatnik, sekretarkę i do tego kilka innych „gadżetów”, w tym konsolę do gier, terminal i możliwość błyskawicznych płatności? Oczywiście, niektórzy z Czytelników są na tyle młodzi, że ćwierć wieku temu byli jeszcze dziećmi lub nastolatkami, a młodym ludziom znacznie łatwiej uwierzyć w rozwój technologii, który zresztą w jakiejś części właśnie im zawdzięczamy. Wszak praca w branży IT i szybki postęp w tej dziedzinie jest domeną umysłów o coraz niższej średniej wieku. Choć prawdą jest też, że młodość pomaga, ale nie musi iść w parze z kreatywnością i szerszym spojrzeniem na wiele zagadnień, co jest nieodłączną cechą wizjonerów, jakim był na przykład Steve Jobs, a dziś Elon Musk.

Lepsze wrogiem dobrego

Utalentowanych informatyków i inżynierów jest zapewne skończona liczba, ale co jakiś czas słyszymy o projektach, które nawet dziś wydają się nieprawdopodobne. Przez jakąś część swojego życia, byłem związany z branżą filmową, a ściślej, z produkcją filmów i reklam. To, w jaki sposób zmieniała się technologia rejestracji obrazu i dźwięku, montażu, animacji, a wraz z nimi wszelkich innych wymagań, było fascynujące, ale poważniejsze zmiany zajmowały dekadę, a nawet trwały przeważnie znacznie dłużej. Owszem, elektronika rozwijała się dość szybko, ale zdjęcia rejestrowane, zwłaszcza na kolorowej, amerykańskiej taśmie filmowej, wciąż były lepsze od coraz nowszych systemów wideo. Pamiętam, że jeszcze pod koniec lat 90-tych ubiegłego stulecia, jeden ze znanych dokumentalistów, zwykł mawiać, że kiedy otrzymuje propozycję realizacji filmu z kamerą video, to już jest w zasadzie po zdjęciach… To się kilka lat później zmieniło, a dziś trudno sobie wyobrazić inną formę, bo koszt taśmy i jej obróbki w laboratorium, nie licząc nawet straty czasu i ewentualnych błędów, które trzeba było korygować w laboratorium albo właśnie cyfrowo, czyniłby całe przedsięwzięcie ekonomicznie nieopłacalnym. Oczywiście, technologia poszła znacznie dalej, bo nośniki cyfrowe wypierane są przez zapisywanie danych bezpośrednio „w chmurze”, która sama w sobie nie jest aż tak bardzo „wirtualna”, bo oparta o szybkie dyski, ale pozbawione zawodnych elementów mechanicznych. Liczba dni zdjęciowych w filmach fabularnych także spadła w drastyczny sposób, co oczywiście miało związek nie tylko z rozwojem technologii, ale też innym podejściem do zagadnień związanych z samą produkcją, kosztami dniówek aktorów, itd.

Aktorzy drżą i protestują

Być może to właśnie najbardziej roszczeniowa grupa zawodowa w branży filmowej doprowadziła do sytuacji, w której znacznie przyspieszył rozwój animacji połączonej ze Sztuczną Inteligencją. Okazało się, że Deep Fake, technologia obróbki audiowizualnej, która pozwala umieścić rzeczywistą postać w sytuacjach wykreowanych w całkiem innych, niekoniecznie przyjaznych dla niej, okolicznościach, to był jedynie wstęp do zmian, których nikt jeszcze (w takim zakresie) wówczas nie podejrzewał. Owszem, wieszano psy na twórcach programów i dystrybutorów aplikacji, które umożliwiały wmontowanie postaci celebrytów, czy polityków w sytuacje obsceniczne, czy nawet w pornografię, ale też wkładanie w ich usta niewypowiedzianych tekstów. Precyzja i coraz doskonalsze algorytmy doprowadziły do szerokiej dyskusji i propozycji zmian prawa w kierunku penalizacji podobnych praktyk. Oczywiście, ochrona wizerunku jest tutaj kwestią bezsporną, a działania, nawet mieszczące się w jakiejś formie nieszkodliwego żartu, powinny być jednak przez samych zainteresowanych zaakceptowane. Ktoś wpadł jednak na pomysł, że skoro takie możliwości techniczne już istnieją, może warto się generalnie na aktorów „wypiąć”? Zamiast się z nimi układać, a czasem procesować, czy negocjować bajońskie sumy w kontraktach, a potem jeszcze znosić fochy na planie filmowym i cierpieć z powodu różnych nieprzewidzianych sytuacji (długa choroba, inna przyczyna nieobecności, czy śmierć odtwórcy ważnej roli), może lepiej ich zastąpić? Ale jak to?! Przecież nawet utalentowany statysta nie „pociągnie” głównej roli. Jasne, że nie! Tylko, że już nie będzie musiał tego robić, ani prawdziwy aktor, ani dubler, ponieważ zrobi to za niego wykreowana przez AI postać. Analiza parametrów fizycznych i biologicznych, możliwości scenicznych, intonacji głosu, itd., w połączeniu z animacją filmową są już na takim poziomie, że widz nie zauważy, że ma do czynienia z postacią wykreowaną całkowicie sztucznie. Rzecz jasna, nie będzie to konkretny aktor, czy aktorka, ani ich sobowtór, bo wówczas i tak trzeba by było im zapłacić za prawa do wykorzystania wizerunku. Zostaną stworzone zupełnie nowe postaci, być może nawet pozbawione wszelkich niedostatków urody, czy sylwetki, maskowanych dotąd starannie przez zespoły charakteryzatorów. Jaka oszczędność! Ci ludzie także stracą pracę, bo nie będzie kogo malować, pudrować, czy naklejać sztuczne rany, nie mówiąc o tak skomplikowanych sytuacjach, jak choćby charakteryzacja zombie w serialu „One of Us”. Od początku do końca będzie mogła zostać teraz wykonana w komputerze. Zbędna stanie się również znaczna część pionu scenografii. Owszem, ktoś będzie musiał czasem znaleźć i wybrać mniej oczywiste obiekty, których w sieci jeszcze nie uda się wyszukać. Być może bardziej jako wzór do wygenerowania ich w programach wspieranych przez Sztuczną Inteligencję. Ale już niedługo wystarczy sama wyobraźnia twórców, którzy potrafią „nakarmić” AI odpowiednio sformułowanymi życzeniami, aby uzyskać nawet lepszy efekt, niż w przypadku kopiowania istniejących obiektów. Niepotrzebne będą też wielkie hale i studia filmowe, w tym dźwiękowe. To się już obecnie dzieje w reklamie. Wprawdzie realizowane są jeszcze we wnętrzach pojedyncze sceny, ale przecież całą obróbkę i udźwiękowienie, włącznie z muzyką filmową wysokiej jakości można dziś zrobić w domu. Tak! Praca zdalna nie dotyczy tylko pracowników biurowych, informatyków, czy działów związanych z obsługą klienta. To się zmienia w błyskawicznym tempie. Dlatego właśnie ostatnio mieliśmy za oceanem do czynienia z protestami aktorów, którzy posiadają swoje związki zawodowe i wydawało im się, (jeszcze do niedawna), że będą niezastąpieni do końca świata, a nawet dzień dłużej. Nic bardziej mylnego! Faktem jest jednak, że organizacje chroniące prawa poszczególnych grup zawodowych mają wciąż sporą siłę przebicia, co w erze powracającego komunizmu, jeszcze przez jakiś czas zagwarantuje artystom ochronę ich interesów. Całkiem możliwe, że wywalczą w sądach jakieś kwoty, albo zmianę prawa, która spowoduje, że niezatrudnienie aktora, scenografa, charakteryzatora, czy inżyniera dźwięku nie będzie może karane więzieniem, ale koniecznością uiszczenia stosownych opłat. Wówczas gwiazdy będą opłacane bez konieczności pracy, co w pewien sposób wpisze się nawet w projekt Klausa Schwaba. W przypadku tej akurat zawodowej kasty chyba dość długo nie znajdzie zastosowania hasło WEF „Nie będziesz miał nic i będziesz szczęśliwy”… 😉 Dzięki różnym gildiom i podobnym grupom nacisku, część zawodów zostanie „wyjęta spod prawa”. Ściślej, spod praw ekonomii.
Dlatego właśnie Janusz Korwin Mikke miał rację, mówiąc: „wszystkie związki na Powązki”… Ale kiedy komuna 2.0 staje się wszechobecna, za podobne hasło w USA w krótkim czasie mógłby pewnie trafić do lochu.

Znów ta podstępna AI?

Nie zawracaj kijem Wisły! Zresztą innych rzek również. Masz prawo się nie zgadzać, ale tylko wewnętrznie. Pisanie i mówienie rzeczy niepopularnych będzie coraz częściej obarczone sporym ryzykiem. Kontrolerzy, zwani „weryfikatorami faktów”, czyli obecni i przyszli cenzorzy, sowicie opłacani przez państwa i korporacje, już zacierają ręce. Pewnie nie doczekam chwili, kiedy nie będzie wolno powiedzieć złego słowa na Sztuczną Inteligencję, bo „mowa nienawiści” ma również spory potencjał jeśli chodzi o zmiany w prawie. Kiedyś powiedzielibyśmy o „falandyzacji prawa”. Młodszym Czytelnikom i Czytelniczkom przypomnę, że był w Polsce, nieżyjący już, profesor prawa, Lech Falandysz, który jako doradca Lecha Wałęsy wsławił się, prócz znakomitych prac naukowych związanych z wiktymologią, także kontrowersyjnymi opiniami dotyczącymi konkretnych aktów prawnych. Dlatego dziś nic mnie już nie zdziwi. Skoro przyznaje się coraz szersze prawa zwierzętom, dlaczego niby AI miałaby być wyłączona spod ochrony, zwłaszcza gdy dysponuje znacznie wyższym poziomem inteligencji, niż choćby owca, czy krowa?

Zanim jednak dojdzie do najgorszego, warto spojrzeć na rozwój Sztucznej Inteligencji, a w zasadzie możliwości jej wykorzystania w połączeniu z zupełnie nowym urządzeniem, jeśli tak można w ogóle nazwać tę „przezroczystą technologię”.

W krótkiej prelekcji, dostępnej na platformie TED, (film na YouTube znajduje się tutaj), Imran Chaudhri, przez wiele lat związany z Apple, opowiada o nowoczesnych rozwiązaniach, które w niedalekiej przyszłości mogą „zamordować” smartfony. To, co prezentuje w trakcie swojego interesującego wystąpienia, może stać się kolejnym „game changerem”, który na długie lata niemal całkowicie zmieni postrzeganie nie tylko komunikacji z ludźmi, ale też uwolni znakomitą większość gotowych na to osób od protezy, jaką otrzymaliśmy wiele lat temu. Czy pokolenie ludzi z „pochyloną głową”, oderwanych od rzeczywistości, przedstawicieli zwłaszcza młodej generacji, potrafi zrezygnować z blisko 7-calowego ekranu na rzecz normalnej rozmowy? Może nie do końca naturalnej, bo tym razem to AI stanie się zamiennikiem, ale już nie tylko samego urządzenia, co całej filozofii komunikacji i zdobywania informacji, bez straty czasu. Zalet nowych rozwiązań, które będą wdrażane, jest znacznie więcej, dlatego polecam obejrzenie linkowanej wyżej prezentacji. Miłośnicy gier chyba mimo wszystko nie odpuszczą…

O zagrożeniach związanych z AI pisałem niedawno, ale temat jest wciąż żywy. Z pewnością spotkanie finansowych gigantów branży IT, jakimi niewątpliwie są Mark Zuckerberg, czy Elon Musk, musi wzbudzać zainteresowanie, jeśli chcą rozmawiać o rozwiązaniu tego palącego problemu.  Wspomniani wyżej panowie, a także Bill Gates i kilku innych tuzów branży IT miało okazję do dyskusji i wysłuchania w Senacie USA, o czym można przeczytać tutaj. Konkretów nadal nie ma. Wiadomo tylko, że nadzorowanie AI jest konieczne. Pytanie, kto i na jakich zasadach miałby to robić, pozostaje wciąż otwarte. Trudno powiedzieć w jakim kierunku to pójdzie. Obawiam się, że skończy się tylko pogłębieniem cenzury, a rzeczywiste zagrożenia, jak to zwykle bywa, gdzieś komuś „umkną”, a winnych być może nawet nie trzeba będzie szukać, jeśli prawdziwe okaże się założenie Elona Muska, że AI nas kiedyś wszystkich zabije.

Czy może być jeszcze gorzej?

Na koniec akcent sportowy. W ostatnim czasie modne stało się przewidywanie wyników poszczególnych meczów, bez względu na rodzaj dyscypliny, przez Sztuczną Inteligencję, której zadaniem jest przedstawienie kilku scenariuszy. Oczywiście, zabawa ma sens mocno ograniczony, bo chociaż teoretycznie AI może oprzeć się o analizę dostępnych danych, to i tak potrafi wygenerować jakieś absurdalne zakończenie. Kiedy się nad tym głębiej zastanowić, trudno się jej nawet dziwić. Wszak niektóre rozwiązania przekraczają najśmielsze oczekiwania ekspertów. Przykład mieliśmy ostatnio. Pesymiści mogli wprawdzie przewidzieć, że polscy kopacze wrócą z Tirany na tarczy. Piąty mecz eliminacji do Mistrzostw Europy, który musieliśmy co najmniej zremisować, zakończył się spektakularną klapą. Czy jednak komuś by się przyśniło, że piłkarze polecą prawie 2000 kilometrów, żeby oddać na bramkę przeciwnika jeden celny strzał?! Scenariusz AI był o wiele bardziej optymistyczny:

Niestety, polegliśmy 0:2 i po całkowitej kompromitacji (3 porażki w 5 meczach w jednej ze słabszych grup eliminacji) portugalski trener Fernando Santos stracił posadę. Krzywdy dużej nie ma, skoro za 232 dni pracy skasował ponad 5 mln złotych, a pewnie jeszcze otrzyma jakąś solidną odprawę. Wszystko wskazuje na to, że nowy trener, o ile zechce osiągnąć awans bezpośredni, będzie musiał być cudotwórcą i do tego jeszcze szczęściarzem. Oczywiście, nawet gdybyśmy zakończyli zmagania na ostatnim miejscu, a nie jest aż tak źle, bo uda się chyba wyprzedzić ostatecznie Wyspy Owcze nad którymi mamy 5 pkt przewagi, pozostają jeszcze baraże. Kiedyś awans do Mistrzostw Europy był zadaniem niezwykle trudnym. W latach 1960–1976 turniej finałowy odbywał się z udziałem 4 drużyn. Od 1980 do 1992 brało w nim udział 8 zespołów, zaś od 1996 do 2012 – 16 reprezentacji. Jednak od 2016 w finałach piłkarskich Mistrzostw Europy występują 24 reprezentacje, więc brak awansu można rozpatrywać nie w kategoriach porażki, ale kompromitacji.

Trudno powiedzieć, czy nowemu trenerowi dopisze szczęście. Słychać wiele głosów, które mówią, że z tym zespołem, nawet najlepszy obecnie na świecie trener, Pep Guardiola, także mógłby mieć poważny kłopot. Coś w tym jest… Czy prezes PZPN Cezary Kulesza znów zaskoczy wszystkich swoim wyborem? A może faktycznie powinna mu pomóc Sztuczna Inteligencja. To nic nie kosztuje, a gorzej na pewno nie będzie…

—

The post Już nic nie będzie tak samo first appeared on Na odlew!.

Kiedy przypomnimy sobie kto najbardziej przyczynił się do rozpropagowania „skutecznych i bezpiecznych eliksirów”, nie tylko zresztą w naszym nieszczęśliwym kraju, diagnoza okaże się prosta, a jednocześnie straszna…

Pamiętamy i nie zapomnimy!

Te wielkie bilbordy hańby, które można było zobaczyć w każdym mieście, jeszcze dziś przyprawić mogą nie tylko o wymioty, ale o słuszny gniew. Wszak wielu Polaków straciło swoich bliskich i dla nich marnym pocieszeniem będzie to, że także wśród sportowców nie obyło się bez ofiar. Na pewno powinien budzić zdziwienie, przynajmniej u każdego normalnego człowieka, fakt że widząc tragedie kolegów, nadal milczą lekkoatleci, czy piłkarze! Jak to możliwe? Czy pieniądze i ryzyko przerwania kariery mogą być jedynym wyznacznikiem działania? A co z aktorami i celebrytami, którzy tak chętnie udzielali się w mediach, a w dobrze płatnych reklamach, przekonywali, że przyjęcie eliksiru to jedyna rozsądna decyzja, zwłaszcza, że jest gwarancja sukcesu, zdrowia i bezpieczeństwa, także dla bliskich?

Można zadawać sobie pytanie, jak to możliwe, że dali się tak „wkręcić’? Ale czy wszyscy uważali, że to tylko układ biznesowy? Pewnie wielu było przekonanych, że naprawdę robią coś dobrego, a może nawet ratują życie innym? OK, przyjmijmy tę argumentację. W takim razie dlaczego nie odcięli się od fałszywej narracji, kiedy już wiadomo było, że to gigantyczne oszustwo? Ostatnim momentem, który być może pomniejszałby w jakiś sposób ich winę, byłaby publiczna skrucha, po przyznaniu w Parlamencie Europejskim przez panią dyrektor Small, reprezentującą firmę Pfizer, że preparaty zwane „szczepionkami” NIGDY nie zostały przebadane na okoliczność zatrzymywania transmisji patogenu Sars-CoV-2! Należało wówczas zwołać konferencję prasową i wystąpić ze zbiorowym pozwem przeciwko bandytom, którzy wykorzystali wizerunki sportowców, aktorów i celebrytów, kłamiąc o rzekomej „ochronie swoich bliskich”. Wtedy już przecież wiedzieli, że to było kłamstwo, a wciąż jest ono propagowane na stronach rządowych. Jasna deklaracja, pozwoliłaby wyjść z twarzą, wprawdzie mocno już zszarganą przez akcję reklamową (bilbordy, filmy stręczące preparaty, etc.), ale jeszcze z szansą na uratowanie wielu ludzi, którzy karmieni szkodliwą propagandą podejmowali decyzje brzemienne w tragiczne skutki. I niech nikt nie próbuje tłumaczyć draństwa hasłami w stylu „bo oni nie wiedzieli”, „to związki sportowe podejmowały decyzje”, „straciliby stypendia sportowe” i tym podobne bzdury. Życie ludzi jest jednak ważniejsze niż własna kariera. Jeśli nie, sumienie będzie im to wyrzucać do końca życia, nawet jeżeli ludzie wybaczą. Łatwo postawić się w roli ofiary i uznać, że „skoro kazali”, albo „bo inni robili to samo”, próbować usprawiedliwiać coś, czego w żaden sposób po ludzku obronić się nie da.

Jednak ten nieco przydługi wstęp jest tylko pretekstem do krótkiej analizy, jak funkcjonuje zawodowy sport i kto rzeczywiście zarabia duże pieniądze oraz czemu tak się dzieje. Ekscytujemy się zarobkami gwiazd popularnych dyscyplin w skali globu. Ostatnio także w Polsce mamy kilka prawdziwych pereł. Chciałem dziś pokazać garść statystyk, bynajmniej nie w celu usprawiedliwiania kogokolwiek, choć i taka pokusa się pojawia. Wszak znacznie łatwiej wybaczamy tym, których kochamy…

To przecież tylko studenci…

Zacznijmy od sportu akademickiego, który w Polsce wydaje się być wyłącznie fajną zabawą i dla wielu młodych ludzi rzeczywiście na tym się kończy. Nie jest jednak prawdą, że promując hasło „sport to zdrowie”, (w wersji rozszerzonej praktycy dodają na końcu słówko „utracone”), amatorzy robią to wyłącznie dla idei. Już na poziomie uczelni uprawianie niektórych dyscyplin, wiąże się często z określonymi profitami. Nie chodzi tylko o indywidualny tok studiów, czy możliwość wyjazdów zagranicznych, dofinansowywanych, bądź finansowanych w całości przez konkretny związek sportowy. Istnieją także stypendia dla sportowców, a możliwość korzystania z coraz lepszej bazy ma również niebagatelne znaczenie i przekłada się w wielu dyscyplinach na większą możliwość osiągania sukcesów w sporcie zawodowym. Tylko jak dotrwać do tego etapu?

Na przykład stypendia przyznawane przez Ministra Edukacji i Nauki dotyczą znaczących osiągnięć naukowych, artystycznych, ale też sportowych. Łączna pula (dla wszystkich osiągnięć) to 840 stypendiów. Maksymalna kwota jednorazowego wsparcia wynosiła w roku akademickim 2022/2023 17.000 zł. Co ministerstwo uważa za „znaczące osiągnięcia sportowe”? Zajęcie w sportach olimpijskich lub paraolimpijskich w rywalizacji indywidualnej lub drużynowej, co najmniej:

– szesnastego miejsca w igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paraolimpijskich lub igrzyskach głuchych,

– ósmego miejsca w mistrzostwach świata,

– szóstego miejsca w mistrzostwach Europy,

– trzeciego miejsca w młodzieżowych mistrzostwach świata lub Europy,

– pierwszego miejsca w mistrzostwach Polski rozgrywanych w kategorii seniora,

– miejsca, o którym mowa wyżej, w zawodach organizowanych dla osób niepełnosprawnych;

W przypadku analogicznych imprez akademickich, zająć należy co najmniej miejsce na podium. Zatem nie są to warunki proste do spełnienia. Jednak są także inne rodzaje wsparcia. Minister Sportu proponuje finansowanie w okresie od 1 do 24 miesięcy i w kwocie, której podstawą jest 2.300 zł / mc. Stypendia specjalne mogą sięgać 1,5 krotności podstawy, na czas do 12 miesięcy. Szału nie ma…
Tym bardziej, że warunki są zbliżone, do opisanych wcześniej, a więc generalnie dotyczą miejsc 1-8 na szczeblu międzynarodowym w kategorii seniorów i miejsc 1-6 oraz 1-3, odpowiednio w kategorii młodzieżowców i juniorów. Czyli najpierw wynik, potem wsparcie, a jak widać, najmłodsi muszą udowodnić, że „rokują”, chociaż progres powyżej pierwszego miejsca raczej byłby już trudny 😉

Na szczęście są jeszcze stypendia lokalne i kwoty bywają całkiem przyzwoite. Na przykład w Lublinie, nagrody od 5 do 20 tys. złotych dotyczą poważnych osiągnięć sportowych, które promują miasto, a stypendia przyznaje się za wyniki w dyscyplinach olimpijskich lub dyscyplinach mających znaczenie dla Miasta Lublin, tj.: motocross, wspinaczka sportowa, sumo, taekwon-do ITF, kick-boxing, karate kyokushin, karate tradycyjne; Mogą one wynosić od 4,5 tys. zł do 24,3 tys. zł brutto  i wypłacane są w 9 transzach. W dalszym ciągu na wsparcie mogą liczyć najlepsi, ale jeśli zsumować potencjalnie możliwe do uzyskania kwoty, z pewnością da się już przeżyć i nie będzie to wyłącznie sfinansowanie odżywek, sprzętu i dojazdów na treningi. Tak, czy inaczej, kiedy spojrzymy jakie kwoty państwo przeznacza na sport na tym poziomie, trudno doznać oszołomienia. A trzeba pamiętać, że w dyscyplinach indywidualnych, jak choćby tenis ziemny, osiągnięcie sukcesu, nawet na miarę Mistrzostw Polski, nie mówiąc o wygrywaniu choćby niewielkich turniejów poza granicami, wiąże się z poważnymi nakładami, które przez lata ponoszą najbliżsi, a o sponsora łatwo nie jest.

Jak to wygląda konkretnie w liczbach, pokazuje dość dobrze zestawienie z raportu NIK za 4 lata 2017-2021 (do 31 marca), zamieszczone na Forum Akademickim.

Spójrzmy zatem, jak to się ma do sportu akademickiego za oceanem. Najpierw takie zestawienie:

Warto pokazać, które dyscypliny sportowe cieszą się największą popularnością. Czemu? Jak w filmie „Rejs”, w którym inżynier Mamoń stwierdził: „Mnie się podobają melodie, które już raz słyszałem”, tak w USA, gdzie myśli się w kategoriach biznesu, preferencje społeczne są oczywistym wyznacznikiem inwestowania pieniędzy. Ktoś mógłby powiedzieć, że przecież upodobania da się kształtować. To prawda. Tylko nie zawsze tego rodzaju „lokata” da wystarczającą stopę zwrotu. A tutaj już nie ma żartów. Wystarczy popatrzeć na grafikę poniżej:

Zacytuję fragment komentarza ze strony statista.com:

W Stanach Zjednoczonych sporty uniwersyteckie – zwłaszcza futbol amerykański i koszykówka – odgrywają znacznie większą rolę niż w innych krajach, niemal na równi ze sportami zawodowymi. Uniwersytety wspólnie generują miliardy dolarów z umów telewizyjnych, sponsoringu i sprzedaży biletów, a łączne przychody wygenerowane przez wydziały sportowe NCAA w 2019 roku wyniosły 18,9 miliarda dolarów. W wielu przypadkach trenerzy piłki nożnej i koszykówki zarabiają miliony dolarów rocznie, podczas gdy sportowcy są zmuszani do utrzymywania „statusu amatora”.

Tak w istocie było jeszcze do niedawna. Jednak ustawa z 1 lipca 2021 roku zmusiła federację sportu akademickiego – National Collegiate Athletic Association (NCAA) do przyjęcia zmian. Dotąd sportowcy z college’u mogli przyjmować tylko stypendia pokrywające koszty studiowania na uniwersytecie, wliczając w to pokój, wyżywienie i książki oraz czesne, które zwykle wynosi kilkadziesiąt tysięcy dolarów. Nowo przyjęta polityka NIL umożliwi najlepszym sportowcom zarobienie wielokrotnie więcej, zwłaszcza w dobie mediów społecznościowych, kiedy umowy reklamowe często przekraczają pensje sportowców.

Nieco ponad 1,5 miliarda dolarów wynagrodzeń studentów – uprawiających ukochane przez Amerykanów dyscypliny, w całej tej układance stanowi kwotę śmieszną, skoro roczne przychody NCCA w 2019 roku sięgały prawie 19 miliardów.

Jesteśmy ubogim krewnym?

Ależ skąd! Nie pochlebiajmy sobie. W porównaniu ze sportem akademickim w USA nawet nie jesteśmy żebrakami. Na usprawiedliwienie trzeba jednak od razu dodać, że dziewięciokrotnie większy ludnościowo kraj, trudno porównać do Polski nie tylko pod względem ekonomicznym, czy sportowym, ale przede wszystkim w kwestii podejścia do biznesu.

Jeśli byśmy przyjrzeli się dokładnie, co oglądają na szklanym ekranie Polacy, a ściślej rzecz ujmując, jaką sieczkę i badziewie są w stanie obserwować przez wiele godzin, zaryzykuję twierdzenie, że nawet średnio zrobiony show sportowy, mógłby mieć sporą oglądalność. Skąd takie przeczucie? Druga liga piłkarska posiada rzeszę swoich fanów, którzy zasiadają przed telewizorem, a lokalnie pokazywane są także rozgrywki niższych dywizji. A co z widzami zakochanymi w innych dyscyplinach? Popularność siatkówki przecenić trudno. Liczba kibicujących na żywo należy do największych nie tylko w Europie. Czy gdyby pojawiły się regularne relacje, niekoniecznie ze stałych rozgrywek akademickich, ale z turniejów z odpowiednią oprawą i konkursami włączającymi także telewidzów i kibicujących w hali, czyż nie byłoby przyzwoitej oglądalności? To tylko kwestia pomysłu. Rzecz jasna, w mniejszej skali, niż ma to miejsce za oceanem, bo i budżet i liczba telewidzów do „zagospodarowania”, nieco inna. Jednak sukces tak starego programu, jak „Gwiazdy tańczą na lodzie” (trzy edycje), czy innych reality show, gdzie konkurencje sportowe łączyły się z muzyką, z pewnością dają do myślenia. „Ale tam występowali celebryci i aktorzy, więc to zupełnie coś innego”. Przeciwnie! Rywalizację lubimy oglądać na różnych poziomach, a gwiazdy, jak już doskonale wiemy, kreowane są (nie tylko w Polsce) z niczego. Mamy setki „gwiazdek” znanych bardziej ze skandali, niż jakiś pozytywnych działań, więc na niwie sportowej, zwłaszcza wśród młodych ludzi, dałoby się znaleźć nowe talenty. Mecze w ramach turnieju, ze znanymi dziennikarzami prowadzącymi relację, połączone z konkursami sprawnościowymi, jak wsady w koszykówce, czy rzuty za 3 punkty (w każdej dyscyplinie da się coś takiego znaleźć – proszę obejrzeć choćby program Turbo-Kozak), przy organizacji cyklicznej, miałyby swoją widownię. I wcale nie chodzi o stworzenie wielkiej ligi, bo to na pewno byłoby trudne. Raczej o odpowiednie zagospodarowanie i wyeksponowanie tego, co już posiadamy. Kiedyś można było oglądać transmisje z rozgrywek tenisa stołowego, czy futsalu. Oczywiście, na odpowiednim poziomie. Dziś też się to zdarza, lecz zwykle przy okazji imprez międzynarodowych. Ale czy pierwsza liga nie prezentuje wystarczającej jakości, by chcieć się nią emocjonować? Niektórzy pewnie postawią natychmiast pytanie: „A kto to będzie oglądał i kto zainwestuje w takie transmisje?” Odpowiedź jest bardzo prosta. Wystarczy zrobić badania na temat popularności i chęci obejrzenia relacji z różnych wydarzeń sportowych. W dobie internetu i popularnego streamingu, można spokojnie obniżyć koszty pojedynczego przekazu do około dwóch, maksymalnie trzech tysięcy złotych, nawet przy użyciu 4-5 kamer, a nie potrzeba „wypasionej” transmisji z wozem i realizatorem z najwyższej półki. Znam ludzi, którzy takie rzeczy robią na wysokim poziomie w bardzo rozsądnych cenach, a przy pracy cyklicznej można by je jeszcze obniżyć. „Tylko po co to robić, skoro zarobić porządnie się nie da?” – stwierdzi sceptyk, dla którego szklanka jest zawsze do połowy pusta. Właśnie po to, żeby dać sobie i zawodnikom szansę na spopularyzowanie zawodów, a sponsorom na wykupienie płatnej reklamy. W USA ten biznes także nie wziął się z niczego. A jeśli nawet niewielka część wpływów mogłaby trafiać w przyszłości do zawodników, to po jakimś czasie maszyna ruszyłaby z miejsca na dobre. Rynek może jest płytki, ale jak widać, udało się wypromować siatkówkę, piłkę ręczną, czy koszykówkę, które wcześniej żadnymi narodowymi sportami nie były. Wiadomo, że do rozpoczęcia takiego biznesu trzeba dobrej woli wielu ludzi, cierpliwego inwestora oraz sprawnego zespołu, bo bez marketingu nie uda się nic. Świadomość, że do konsumpcji wpływów można przystąpić najwcześniej po roku, a być może później, musi być bolesna. Jednak profity z popularyzacji dyscypliny, poszczególnych klubów, czy wreszcie samych sportowców, których obejrzy kilkaset, albo kilka tysięcy nowych osób, a potencjalnie kilkadziesiąt czy kilkaset tysięcy widzów, też trudno przecenić.

Zawodowcy biorą wszystko?

Czy łatwo jest zmonetyzować jakąkolwiek dyscyplinę sportu? Dziś wszyscy jednym tchem wymienią szereg tych, które osiągnęły sukces. Ale przecież początki nie zawsze były łatwe. Przewagę mają konkurencje globalne. W piłkę nożną, czy w tenisa, choć to dwa różne bieguny, gra się na całym świecie i to przez cały rok. Oczywiście, koszykówka, baseball, czy football amerykański oraz kilka innych sportów drużynowych także uczestniczy w „podziale tortu”. Jeśli nawet nie w Stanach, to w Europie uzyskały dość mocną pozycję piłka ręczna czy siatkówka, popularna zresztą niemal na każdym kontynencie. Bronią się też całkiem nieźle sporty zimowe, chociaż nie wszystkie. Skoki narciarskie tracą na popularności, więc i nagrody są niższe, a w Turnieju czterech Skoczni nie można już wygrać samochodu. Cóż, trudno porównać dyscyplinę uprawianą w 18 krajach, do wymienionych wyżej. Skoki na igielicie, to jednak tylko namiastka konkurencji zimowych i zawsze raziły sztucznością. Mimo tych wszystkich zastrzeżeń, wciąż jednak istnieją kibice, którzy chętnie obejrzą transmisję, czy to latem, czy zimą. Częściową odpowiedź na pytanie, dlaczego w Ameryce się udało, a w wielu innych państwach niekoniecznie, znajdziemy na poniższych grafikach.

Dominacja sportowców amerykańskich, jeśli zestawimy zarobki liczone łącznie, czyli zarobione na boisku, korcie, czy parkiecie oraz poza nim w ciągu poprzedniego sezonu (od maja 2021 do maja 2022), jest niepodważalna. Na czele listy mamy 35 atletów z USA, „aż” 3 przedstawicieli Zjednoczonego Królestwa, a dalej już tylko po jednym zawodniku z kilkunastu krajów. Ciekawsza jest jednak kolejna statystyka, ponieważ pokazuje przychody konkretnych gwiazd wśród sportowców w sezonie 2022 / 2023.

Warto zwrócić uwagę na dysproporcje pomiędzy przychodami z samego uprawiania konkretnej dyscypliny, a tymi z innych obszarów (głównie z reklam). Widać wyraźnie, że z boksu i golfa „da się wyżyć” tylko pod warunkiem dyspozycji sportowej, a reklama stanowi niewielką część przychodów. Odwrotnie, niż w przypadku koszykówki, czy piłki nożnej, chociaż Kylian jeszcze musi nad kontraktami reklamowymi nieco popracować 😉

Za to u pań mamy sytuację o wiele bardziej kuriozalną. Część zawodniczek wcale nie musiała zarabiać biorąc udział w jakichkolwiek zawodach.

Wprawdzie, zarówno amerykańsko-chińska narciarka dowolna, Eileen Gu, czy gimnastyczka Simone Biles wzięły udział w jakiś pojedynczych zawodach, ale widać, że nie musiały tego robić. Podobnie zresztą, jak siostry Williams. Naomi Osaka i Emma Raducanu także się szczególnie nie nagrały w tenisa, bo ponad 95% wpływów pochodziło z reklam. Zresztą, trapione problemami zdrowotnymi, nie miały w 2022 roku szans na większe sukcesy na korcie. Szokować może wielkość przychodów, ale w obu przypadkach jest w znacznej części zasługa pochodzenia. Naomi, Chinka mieszkająca w USA, jest już po zdobyciu kilku tytułów wielkoszlemowych, swego rodzaju ikoną w obu krajach. Z kolei Emma, z racji swoich rumuńsko-chińskich korzeni oraz brytyjskiego obywatelstwa, świetnie radzi sobie na wszystkich rynkach, a można jeszcze dodać, że urodziła się w Toronto…

Nieco więcej musiała się natrudzić najmłodsza w tym towarzystwie Coco Gauff, ale tytanem pracy okazała się nasza Iga Świątek, podnosząc z kortu aż ponad 2/3 swoich przychodów. To niestety nie jest wyłącznie kwestia pracowitości utalentowanej raszynianki. Po prostu konkurowanie w liczbie zarobionych milionów dolarów z przedstawicielkami Chin, czy USA, nie było możliwe nawet przy tak fantastycznych wynikach jak: wygrana w 37 meczach z rzędu, dwa tytuły wielkoszlemowe i 5 zwycięstw w prestiżowych turniejach oraz pozostawanie numerem jeden od kwietnia 2022.

To pokazuje, dlaczego w Stanach, czy innym dużym kraju, łatwiej sportowcom zrobić biznes. Sukces sprzedaje się znacznie lepiej, jeśli to NASZ sukces. Trudno się dziwić Amerykanom, że chętniej podziwiają własnych sportowców, a potem kupują reklamowane przez nich produkty. Tak to działa, co wcale nie oznacza, że nie da się wypromować zawodnika w państwie znacznie mniejszym. Z pewnością warto próbować. Rzecz jasna z osiągnięciami międzynarodowymi jest znacznie łatwiej, a casus Novaka Djokovica jest tu najlepszym przykładem. Wszak Serbia nie należy do europejskich potentatów, a poniższe zestawienie musi budzić szacunek.

Na dowód, że nie tylko inflacja, ale rosnąca popularność konkretnej dyscypliny sportu decyduje o wartości nagród można przytoczyć jeszcze takie zestawienie. Jak rosła wartość premii za zdobycie Pucharu Świata w piłce nożnej?

Liczą się tylko pieniądze

Teza nie jest wyssana z palca, zwłaszcza kiedy spojrzymy na kilka wcześniejszych grafik. Niektórzy łapią się za głowy, no bo jak można płacić jakiejś „smarkuli” miliony za to, że nauczyła się przebijać żółtą piłkę na druga stronę siatki? Albo, skąd pomysł, żeby za dziewiętnastoletniego piłkarza zapłacić 120 milionów euro? Ale to nie są zwykłe fanaberie zadufanych w sobie właścicieli klubów, choć prywatne ambicje mają tu z pewnością jakieś znaczenie. Kasa musi się jednak zgadzać, więc nikt nie płaci olbrzymich kwot tylko dlatego, żeby ustanawiać jakieś rekordy. Zwrot z inwestycji zwykle następuje dość szybko, chociaż zdarzają się wyjątki. Wielu, zwłaszcza sfrustrowanych swoim życiem widzów czy czytelników, zazdrości tych gigantycznych czeków uwielbianym, a czasem znienawidzonym, sportowcom. Należy podejść do tego chłodno. Nikt nie zabrania nikomu spróbowania swoich sił i trenowania przez kilkanaście lat jakiejś dyscypliny. Warto uświadomić sobie, że skoro na świecie tenisa uprawia ponad 87 milionów ludzi, a kilkaset tysięcy trenuje całkiem serio, to może zawodniczka, która przez 60 tygodni potrafi utrzymać się na fotelu pierwszej rakiety globu, zasługuje jednak na szacunek i każdego zarobionego z tego tytułu dolara? Z całą pewnością! Ale również tenisiści z drugiej, czy trzeciej setki rankingu, jak i piłkarze z czwartej ligi, mają prawo do wynagrodzenia, o ile znajdzie się klub, czy sponsor, który im zapłaci. Jeśli traktują swoją pracę serio, czemu mieliby nie czerpać z niej profitów?

Co z tymi globalistami?

W tytule zwróciłem uwagę, że sportowcy są marionetkami w rękach globalistów. To być może nie do końca sprawiedliwa ocena, bo niedobrze jest generalizować. Jednak fakty są takie, że w trakcie mniemanej pandemii, nie było chętnych, aby stanąć w świetle jupiterów i powiedzieć, czy to na boisku, korcie, czy konferencji prasowej, że nie godzi się przymuszać najzdrowszej na świecie części populacji, do szprycowania w imię jakiegoś niewyjaśnionego celu. Jak przypomniałem na wstępie, wielu zawodników i zawodniczek splamiło się udziałem w promocji śmiercionośnych zastrzyków, lockdownu (#zostańwdomu) i noszenia szmat na twarzy. Wydawać by się mogło, że na pewnym poziomie przychodów, można sobie pozwolić na niezależność. Czemu więc jedynym, który powiedział NIE, był właśnie Novak? Ktoś powie, że on mógł, bo zarobił najwięcej. Nieprawda! Są bogatsi sportowcy, nie tylko w USA. Ale czy konieczne są przychody za jeden sezon, które sięgają dziesiątek milionów? Czy nie wystarczy mieć dziesiątą część takich wpływów, a nawet niechby i setną, żeby uznać zdrowie i życie innych, czy przynajmniej własne, za wystarczający powód do sprzeciwu?

Oczywiście, niektórzy uwierzyli, że to wszystko prawda i powinni dawać dobry przykład. Ale musieli widzieć kłamców, którzy w mniejszym gronie zrzucali z twarzy szmaty i świetnie się bawili. Mieli też okazję przekonać się, jak śmieszne i żenujące okazywały się niektóre sytuacje z wielokrotnym testowaniem, dającym losowe wyniki. Jak krzywdzono kolegów zabraniając im wyjść na kort, bo jedli śniadanie w tym samym hotelu, co kompletnie zdrowy, ale nieszczęśliwie „wytestowany” zawodnik, czy zawodniczka. Zero refleksji? A może obawa, że ich zawieszą, wyrzucą, przerwą karierę, itd.?

To wszystko mogło mieć i pewnie miało jakiś wpływ na podejmowanie złych i szkodliwych decyzji. Nie byli dobrym przykładem, za to z pewnością przysłużyli się właśnie globalistom, którzy dzięki sowicie nagradzanym gwiazdom, mogli stosować dalszą tresurę bez obaw i ograniczeń. Owszem, organizatorzy płacili mniej, bo wpływy w turniejach, czy rozgrywkach ligowych bez publiczności były mocno ograniczone. Ale coś jednak dawało się zarobić… Innymi słowy, pieniądz okazał się silniejszy, niż przekonania, czy przyzwoitość. Wiem. Obrońcy powiedzą, że przecież zawodowcy żyją z uprawiania sportu. Czym więc mieliby się różnić od nauczycieli, czy lekarzy? To prawda, że wielu zawodników czuło presję finansową. Mieli kredyty, jak inni, czasem długie przerwy z powodu kontuzji, a jeść i utrzymać rodzinę jakoś trzeba. To zrozumiałe, choć każdy ma wybór. Pisałem jednak przede wszystkim o tych, którzy już swoje zarobili i mogliby całkiem śmiało zrobić sobie przerwę, a jednak strach zwyciężył. Tylko Novak Djokovic nie dał się stłamsić. Zyskał szacunek środowiska i jednocześnie stał się zagrożeniem dla bandytów z Australii, czy innych miejsc. Jest niewątpliwie inteligentnym gościem i doskonale wiedział z jakim ryzykiem się to wszystko wiąże oraz jaki wpływ jego decyzja może mieć na innych. I właśnie dlatego powinniśmy być mu wdzięczni.

A na koniec ciekawostka, która pokazuje jakim nonsensem jest dążenie do zrównania stawek kobiet i mężczyzn w niektórych dyscyplinach sportu. Oczywiście, feministki będą krzyczeć, że to skandal, bo przecież jest równouprawnienie itd.

Czy naprawdę dałoby się obronić zrównanie nagród w piłce nożnej? A czy przypadkiem nie ma innych dyscyplin, w których próbuje się wmówić organizatorom, że nagrody muszą być równe? 😉

—

Pozwolę sobie jeszcze raz polecić się łaskawej pamięci wszystkich, którzy sobie cenią moją pracę. Wiem, że nie jest łatwo, więc tym bardziej doceniam, nawet symboliczne wsparcie. Można skorzystać z numeru konta w mBanku: 
44 1140 2017 0000 4502 0148 3714 lub dla posiadaczy Revoluta, revolut.me/krzysz1b3i
Pozostałe możliwości opisane są w stopce. Będę wdzięczny również za dołożenie jakiejś cegiełki do mojego projektu wydania książki.

Podżeganie do pokoju, Elektryczne szaleństwo, Kaganiec oświaty, Antidotum na wirusy, Tydzień z hukiem, Ruskoonucyzm patriotyczny, Raszyńska masakra i czerwony diabeł, Obłędna miłość, Igrzyska śmierci w cieniu Pekinu, Klątwa Kurskiego i australijski skandal, Pudrowanie trupa i gry szpitalne, Strzały na granicy! Grobbing 2.0 i Halloween, Zjedz szczepionkę, Gladiator i dziewczyny, Turniej US Open Closed, Wymyk do podporu, Szczepionkowa propaganda nie działa! Szczepionkowe wakacje z QR kodem, Szczepionkowa schizofrenia, Największy przekręt i co dalej? Zabijamy ludzi, Złoty strzał dla seniora, To już nie teorie spiskowe! Uratowani przez Covid?

i artykuły: Szczepionkowy dogmat i cenzura, Oddali życie za pracę, Smacznego mRNA, Grafen detoksykacja, Sztuczna inteligencja głupia, jak but? Kłamstwo musi runąć! Trzymanie za mordę, System się przewraca, Ryzyko śmierci większe o 276 procent, Piętnastominutowe więzienia, Czipowanie ludzi już wkrótce! Zjedz świerszcza, Szczepionkowe skandale, Odporność zabijana na raty, Grafen zamiast wirusa? Twoja praca zniknie, 500 szczepionek w ciągu 8 lat!, Czy to na pewno wirus? To nie wirus wywołał kryzys! Kredyt społeczny wchodzi tylnymi drzwiami, Jak walczyć z WHO? Zabijanie odporności potwierdzone, A co na to Kościół? Udarów więcej o ponad 100 tysięcy procent! Pfizer obnażony, Krew zaszczepionych niebezpieczna? 14.650 rodzajów powikłań! Mechanizm covidowego oszustwa, Zaszczepione dzieci umierają 137 razy częściej, Koniec teorii spiskowych? Umiera o 691 procent więcej dzieci, Zidiocenie czy konformizm? O 10.660 procent więcej nowotworów, Manipulują i zabijają, Jak kłamcy bronią morderczych szczepionek, Psychopaci wytworzyli HIV-1, Cała prawda o COVID-19, Co wzięli zamiast szczepionki? WHO w mętnej wodzie, Teoria spiskowa do korekty, Covidowe absurdy, Sprawdź szkodliwość swojej szczepionki, Niemal o 300% więcej diagnoz nowotworów, Szczepionki czy trutka na szczury? Co pływa we krwi zaszczepionych, Masowe zgony sportowców, Eliksir śmierci, Ofiary covidowych szczepień przemówiły, Co zawierają TE szczepionki? Norymberga 2.0 coraz bliżej, Działa tylko trzecia dawka! Powiedz STOP mordercom, Magnetyczne szczepionki i depopulacja, Nie szczep się! Panikuj! Maseczki groźne dla życia, Rosyjska ruletka, Milczenie owiec? Śmierci, których nie było, A jednak się kręci

The post Sportowcy marionetkami globalistów? first appeared on Na odlew!.

Dziś zamiast „wypasionego” tekstu z wielką liczbą linków, felieton świąteczny. W pogoni za prezentami, pośród przedwigilijnego rozgardiaszu (nie wiem, jak u Was, u mnie jest zawsze), dobrze na chwilę usiąść i pomyśleć. Nawet nie chodzi o to, by zastanawiać się nad sensem Świąt Bożego Narodzenia, bo dla katolików i chyba generalnie, dla chrześcijan, powinien być on oczywisty. A, że przeważnie nie jest, to zupełnie inna kwestia. Poprawność polityczna, czyli rak, który toczy naszą cywilizację coraz bardziej intensywnie, często nie pozwala na oddanie chwały Bogu, a dominuje chęć przypodobania się ludziom. Najsmutniejsze, że niemal za każdą cenę. Wypieranie bożonarodzeniowej szopki z miejsc publicznych, o jej profanacjach nie wspominając, czy próby zastąpienia nazwy rocznicy narodzin Jezusa w sposób zacierający jej głęboki sens duchowy, stały się normą. Cud, że jeszcze w ogóle słychać samo słowo „święta”, bo przecież funkcjonują już inne Winter Holiday, Winter fest, czy po prostu „zwyczajnie”, święta zimowe. Ale jeśli mówi się o Bożym Narodzeniu w mediach, przeważnie nie pada pełna nazwa, za to doczepiane są różne przymiotniki. Najbardziej kuriozalny, to „magia świąt”. Jaka magia? Gdzie?W rocznicy narodzin Chrystusa? Słowo „magia” kojarzyć się może raczej z grzechem przeciwko pierwszemu przykazaniu, ale kto by się nad tym zastanawiał, skoro z głośników w supermarketach świąteczne hity sączą się już od początku listopada. Komu przeszkadza druga część? Dlaczego drażni? Wprawdzie na zachodzie wciąż nieźle się trzyma angielska nazwa Christmas, a całość oddaje jedno słowo, obecne też w popkulturze muzycznej, ale już nie każdy zapewne kojarzy je z Jezusem. O wiele chętniej, z łosiem, prezentami i Coca Colą…

W Berlinie, ekoterrorystom przeszkadzała nawet choinka w pobliżu Bramy Brandenburskiej i właśnie obcięli jej czubek, ponoć na znak protestu. Dokładnie nie wiadomo przeciwko czemu, ale w tej sytuacji nie można z pewnością powiedzieć, że „czubek czubkowi krzywdy nie zrobi” 😉 Co ciekawe, całej operacji przyglądała się policja i niszczenie tradycyjnej ozdoby towarzyszącej od lat chrześcijanom, nie zrobiło na funkcjonariuszach wrażenia. I tak dobrze, że nie spałowali nikogo, kto miałby inny pogląd na tego rodzaju happening. Najważniejsze, że obraz chanukowej świecy stojący nieco dalej nikomu nie przeszkadzał i był całkowicie bezpieczny. Zapewne jeszcze bardziej nietykalny okazałby się dowolny symbol islamu. Ciekawe, czemu? No, ale taki mamy „klimat”. Odklejeni od rzeczywistości aktywiści, chętnie przyklejają się do jezdni, albo oblewają farbą dzieła sztuki, a jeśli przy okazji można trochę „pogrilować” chrześcijan, tym lepiej. No, cóż… performance, to performance. Nie wolno przeszkadzać. Niech się dzieci bawią. A może by tak ich po prostu nie odklejać? Uszanować wybór? Święta spędzone na asfalcie, prawdopodobnie miałyby dla nich szczególny wymiar i kto wie, czy rozum (przynajmniej częściowo) by nie powrócił?

Wróćmy do naszych baranów, jak mawiają Francuzi. W kontekście ostatnich wydarzeń, może być to nawet dość celna figura retoryczna. Oto, komediant (o przepraszam) komendant policji, nie poszedł „drogą niemiecką” i nie stał bezczynnie, przyglądając się jakimś aktywistom, ale wziął sprawy w swoje ręce. A konkretnie, wykonał niezbyt udaną próbę pirotechniczną przed zbliżającym się Sylwestrem. Skończyło się bez urwanych kończyn, za to komenda stała się bardziej przyjazna dla odwiedzających. Można by rzec, otwarta na przestrzał… Podobno cel był inny, a tak w ogóle, to policja nie musi się znać na broni długiej, a już na pewno nie na granatnikach, prawda? Jeśli chodzi o cele, to po wyrządzeniu podobnych strat materialnych oraz popełnieniu przy okazji szeregu pospolitych przestępstw, (jak nielegalne posiadanie broni, jej nieuprawniony przewóz przez granicę, czy też możliwość sprowadzenia katastrofy w ruchu lądowym, wodnym, bądź powietrznym), żeby wymienić tylko kilka,  jakaś cela chyba by się dla pana komendanta znalazła. Ale przecież nie w kraju, słynnym na świecie z łamania prawa i niesprawiedliwości. Poza tym, każdy może się pomylić (saper ponoć tylko raz) i nic nikomu do tego. Odbudowa budynku pewnie będzie tańsza od słynnej, wiosenno-letniej „sasinady”, która przekroczyła 70 mln złotych. Cóż to jest wobec innych „niezbędnych” wydatków, jak samolot pełen chińskich maseczek, dziesiątki milionów testów PCR, respiratory Szumowskiego, czy „szczepionki” Niedzielskiego, o przepraszam! Jeszcze Pfizera (przynajmniej na razie), ale jest szansa, że wykupią całą produkcję, bo właśnie zaczęli to „dobrodziejstwo” podawać najmłodszym. W wielu miejscach na świecie eksperyment ten poskutkował niejedną tragedią, a jak wiemy z danych europejskiej bazy EuroMoMo, już pod koniec wiosny mieliśmy rekordową liczbę nadmiarowych zgonów dzieci, w ilości ponad 23.000, która w dziwny sposób zbiegła się akurat dokładnie z datą rozpoczęcia „eliksirowania” maluczkich. Dramat trwa, o czym można choćby przeczytać tutaj. Siedmiolatek z zawałem serca? Ależ, to typowa choroba u dzieci. Nie wierzmy złym „antyszczepionkowcom”, którzy nawet gotowi własne dzieci poświęcić, żeby tylko dopiec władzy. Co innego jej przedstawiciele! Zawsze się jakoś obronią. Ktoś napisał, że pan Szymczyk dostał jeszcze jeden prezent:

To ruskie trolle zapewne, bo któżby chciał kopać leżącego? Tak więc komedia… komendant nie wyleciał z hukiem z roboty, za to odstrzelony został trener kadry naszych kopaczy. Jedynych zresztą, bo przecież górnikom kopalnie pozamykali. Tak, możemy sobie „poharatać w gałę”, bo zjazd pod ziemię jest już, w większości miejsc, wykluczony i żadnego kopania nie będzie. Chyba, że „kopania się z koniem”, w postaci pana premiera, opowiadającego jak to będzie chronił polskie górnictwo, a jednocześnie podpisującego dokumenty o jego likwidacji.

Czy ktoś chciałby się ewentualnie pod ziemię zapaść (ze wstydu), na razie nie słyszymy. Być może ten, co powinien, postanowił się „zapaść” nieco inaczej, ale przecież nie można nikogo prześladować z powodu linii. Okazuje się, że jednak można?! W tym przypadku chodziło podobno o to, że nasi zacni futbolowi specjaliści niewiele razy przekroczyli środkową linię boiska. Katar ponoć nie miał na to żadnego wpływu. Nie licząc finału, bo tam zakatarzonych było kilku przedstawicieli reprezentacji Francji. Nam udało się wygrać jeden mecz, co wystarczyło do „największego sukcesu” polskiej piłki kopanej od 36 lat! Strach pomyśleć, co by się mogło wydarzyć, gdyby wygrali dwa mecze? Wtedy już pan premier nie wywinąłby się od przelania tych 50 melonów. Chociaż nie wiadomo, bo w wywijaniu się jest mistrzem świata. Absolutnie nie zagrożonym jeszcze przez wiele lat. Ale nie narzekajmy, bo pozytywy da się znaleźć nawet w takiej bryndzy. Pan Wojtek Szczęsny obronił dwa rzuty karne, bez czego pewnie wygralibyśmy coś jedynie na fujarce. Trzeba też powiedzieć szczerze, że oddaliśmy około 10 celnych strzałów, co jak na 4 mecze daje całkiem przyzwoitą średnią. Wszak strzeliliśmy aż 3 bramki! Kylian Mbappe sam wbił przeciwnikom 8, a Lionel Messi 7, ale to są szczegóły wytykane przez jakiś „złaków” tylko. Poza tym oni jednak mieli więcej możliwości, bo nie bali się gry na połowie przeciwnika. A u nas kopnąć tak, żeby piłka doleciała w okolice pola karnego wroga, potrafi jedynie bramkarz. Może więc lepiej, że inni nie próbowali, bo byłaby całkowita kompromitacja. Chociaż wykopanie trenera, to też jest jakiś element gry. Jak celnie to ujął Mateusz Borek:
– Jak się trenerów zatrudnia na miesiące, a nie na lata, to ogon macha psem. U nas 3 ostatnich trenerów niecałe 4 lata. W Szwajcarii przed Yakinem – 3 trenerów ( Kuhn, Hitzfeld, Petković) – 20 lat.

A przecież lepszym przykładem od Szwajcarii mogą być Niemcy. Nikt nie wykonuje nerwowych ruchów także w Anglii. Cóż, co kraj, to obyczaj… No, ale skoro reprezentanci mieli za złe wybór stylu, a może jego brak, bo defensywa też nie grała porywająco, to trenera bronił już tylko Krzysztof Stanowski, ale co może zdziałać w pojedynkę, nawet dość popularny vloger?

Ostatecznie okazało się jednak, że Polak potrafi! Marzyliśmy o finale? Proszę bardzo! Wprawdzie nie wystąpiło w nim jedenastu, a tylko czterech rodaków, ale za to jak! Nazwisko „Marciniak” będzie zapamiętane na długo, nie tylko w naszym nieszczęśliwym kraju. Dość powiedzieć, że gdyby piłkarze zagrali choć w połowie tak dobrze, jak pan Szymon sędziował, medale byłyby gwarantowane. A tak, cóż… Ani krążków, ani 50 baniek od premiera, za to niesmak pozostał. Przygoda trenera Michniewicza z kadrą dobiegła końca i na nic zdały się tłumaczenia, że przecież wyszliśmy z grupy, a porażki z mistrzami i wicemistrzami świata, to chyba nic nadzwyczajnego? Faktycznie, nic szczególnego nas nie zaskoczyło. Może tylko fakt, że o ile Wojciech Szczęsny bronił karne (i nie tylko), jak natchniony, to „Lewy” potrzebował aż trzech prób, żeby strzelić jednego. Niewiele zabrakło, aby skończyło się na trzeciej rzędu niewykorzystanej „jedenastce”, wliczając tę z ligi hiszpańskiej. Ale kiedy ma się tylko dwa kontakty z piłką w trakcie całego spotkania, nie licząc kilku prób opanowania „lagi” lecącej od naszego golkipera, gdzie trzeba po drodze strząsnąć jeszcze z pleców trzech obrońców, można się w końcu pogubić.

Za to skoczkowie dają radę i może nawet powalczą o nagrodę główną w Turnieju Czterech Skoczni. W międzyczasie Iga Świątek, jak na zawołanie, leje w Dubaju bez litości swoje niedawne przeciwniczki, w tym dwie z pierwszej piątki rankingu. Oczywiście, to tylko turniej pokazowy, ale raszynianka nie zwykła traktować ulgowo żadnej rywalizacji. Zresztą, nie gra tam przecież za darmo, a pozycja liderki, zobowiązuje.  

Tak więc w sporcie odnosimy umiarkowane, ale jednak sukcesy, na miarę blisko 40 milionowego kraju. To prawda, że Chorwacja mniejsza, a po srebrze w Rosji (2018), wywalczyła brąz w Katarze. Niektórzy się śmieją, że to wszystko przez wierzącego trenera Zlatko Dalića, który nie rozstaje się z różańcem. Ja tam bym się nie śmiał, bo z pewnością dobrze jest mieć odwagę nie ukrywać swej wiary, zwłaszcza kiedy nie chodzi tylko o wiarę we własną drużynę. Złośliwcy twierdzą, że naszej, nawet sam papież by nie pomógł, w czym zapewne jest jakieś ziarno prawdy, chociaż za pontyfikatu Jana Pawła II, piłkarze stanęli jednak na podium 😊 Szkoda, że tylko raz, ale w tym kontekście przypomina mi się pewna anegdota:

Student miał przed sobą trudny egzamin i kolega poradził mu, żeby koniecznie się pomodlił, a potem włożył podręcznik pod poduszkę na noc przed egzaminem. Nazajutrz wylosował, niestety, fatalne pytania i oblał. Zdruzgotany podzielił się smutną wiadomością z pechowym (jak sądził) doradcą.
– A, uczyłeś się? – spytał kolega
– A, trzeba było? – zdziwił się student…

Może jest jeszcze coś, co będzie do zdobywania medali niezbędne, oprócz modlitwy i zmiany trenerów?

—

Korzystając z okazji, chciałem życzyć wszystkim stałym Czytelnikom mojego Bloga, ale też gościom, którzy trafili tutaj przez przypadek (choć jak mówił ksiądz Bozowski, „nie ma przypadków, są tylko znaki”), radosnych, pełnych ciepła i miłości, Świąt Narodzenia Pańskiego. Ponadto, pięknej choinki i wielu udanych prezentów. Mam nadzieję jeszcze przed Nowym Rokiem coś napisać, więc na razie tyle, choć z przyjemnością dołożę też upominek od siebie. Niech będzie nim kolejne opowiadanie z mojego zbioru „Ostatni oddech”, które można pobrać stąd. Taki „szorcik”, jak mówi się w branży, w sam raz na Wigilię. Tylko 1,5 strony, więc da się wytrzymać (mam nadzieję) 😉
Dedykuję tę lekturę szczególnie każdemu, komu w tym wyjątkowym dniu, nie było wtedy, albo nie będzie dane teraz, mieć obok siebie ukochanej osoby. Nie dla wszystkich te Święta będą przecież radosne, ale może przynajmniej, spokojne.

Ściskam Was mocno i zapraszam do zapoznania się też kilkoma ujawnionymi wcześniej tekstami opowiadań, do których link znajduje się na stronie projektu: pomagam.pl/ostatni-oddech

Będzie mi miło, jeśli podzielicie się nim z przyjaciółmi.

Czytaj również felietony: Ruskoonucyzm patriotyczny, Raszyńska masakra i czerwony diabeł, Obłędna miłość, Igrzyska śmierci w cieniu Pekinu, Klątwa Kurskiego i australijski skandal, Pudrowanie trupa i gry szpitalne, Strzały na granicy! Grobbing 2.0 i Halloween, Zjedz szczepionkę, Gladiator i dziewczyny, Turniej US Open Closed, Wymyk do podporu, Szczepionkowa propaganda nie działa! Szczepionkowe wakacje z QR kodem, Szczepionkowa schizofrenia, Największy przekręt i co dalej? Zabijamy ludzi, Złoty strzał dla seniora, To już nie teorie spiskowe! Uratowani przez Covid?

i artykuły: Twoja praca zniknie, 500 szczepionek w ciągu 8 lat!, Czy to na pewno wirus? To nie wirus wywołał kryzys! Kredyt społeczny wchodzi tylnymi drzwiami, Jak walczyć z WHO? Zabijanie odporności potwierdzone, A co na to Kościół? Udarów więcej o ponad 100 tysięcy procent! Pfizer obnażony, Krew zaszczepionych niebezpieczna? 14.650 rodzajów powikłań! Mechanizm covidowego oszustwa, Zaszczepione dzieci umierają 137 razy częściej, Koniec teorii spiskowych? Umiera o 691 procent więcej dzieci, Zidiocenie czy konformizm? O 10.660 procent więcej nowotworów, Manipulują i zabijają, Jak kłamcy bronią morderczych szczepionek, NoVax Djokovici porażka szczepionek, Ile osób naprawdę przyjęło eliksir? Psychopaci wytworzyli HIV-1, Cała prawda o COVID-19, Co wzięli zamiast szczepionki? WHO w mętnej wodzie, Teoria spiskowa do korekty, Covidowe absurdy, Sprawdź szkodliwość swojej szczepionki, Niemal o 300% więcej diagnoz nowotworów, Szczepionki czy trutka na szczury? Co pływa we krwi zaszczepionych, Masowe zgony sportowców, Eliksir śmierci, Ofiary covidowych szczepień przemówiły, Co zawierają TE szczepionki? Norymberga 2.0 coraz bliżej, Działa tylko trzecia dawka! Powiedz STOP mordercom, Magnetyczne szczepionki i depopulacja, Nie szczep się! Panikuj! Maseczki groźne dla życia, Rosyjska ruletka, Milczenie owiec? Śmierci, których nie było, A jednak się kręci

The post Tydzień z hukiem! first appeared on Na odlew!.

Ktoś zażartował, parafrazując tytuł znanego filmu grozy, że to, co od jakiegoś czasu robi nasza Iga Świątek, to raszyńska masakra rakietą tenisową. Trudno się nie zgodzić. Ten sezon jest dla 21-letniej zawodniczki absolutnie wyjątkowy. Powiedzieć, że udany, to nie powiedzieć NIC.

W ciągu niespełna 15 tygodni wygrała 6 turniejów, w tym trzy rangi mandatory 1000 i wielkoszlemowy Roland Garros. Pasmo 35 zwycięstw i bicie kolejnych rekordów gwiazd, uchodzących często za ikony tego pięknego sportu. Do tego jeszcze 10 tygodni na pozycji liderki rankingu WTA, obecnie z przewagą niemal 4300 punktów nad kolejną zawodniczką Anett Kontaveit. Warto zauważyć, że ma tych „oczek” dwa razy więcej niż Estonka, a w rankingu Race, który decyduje, kto wystąpi w listopadowym turnieju mistrzyń, prawie trzy razy więcej od drugiej, Tunezyjki Ons Jabeur. W ciągu niespełna pół roku zarobiła ponad 6 mln dolarów (w sumie już 11 mln), a przecież to dopiero połowa sezonu. Komentatorzy zastanawiają się, gdzie leży kres możliwości Polki, ponieważ zwycięstwa przychodzą jej niezwykle łatwo. Od połowy kwietnia straciła dopiero dwa sety, a od stycznia wygrała aż 17 setów do zera! Trzeba przypomnieć, że w ubiegłym roku najlepsza w tej statystyce była właśnie Ons, z tym, że w całym sezonie taka sztuka udała jej się 9 razy. Jeśli jeszcze przypomnimy, że Iga przegrała dotąd tylko jeden finał w karierze (Lugano w 2019 roku), a w żadnym z pozostałych nie straciła więcej niż 5 gemów, to można śmiało powiedzieć, że tak wyrazistej dominatorki od dawna w turze kobiet nie było.

Młoda, wciąż wschodząca, gwiazda światowego tenisa, bo mamy nadzieję, że to dopiero początek sukcesów, podkreśla zasługi swojego zespołu. To prawda, że wszystko się tu skleja. Czas pracuje na korzyść nowego trenera, Tomka Wiktorowskiego, bo trudno o lepszą reklamę dla szkoleniowca, którego podopieczna w ciągu 6 miesięcy robi taki progres. W poprzednim tekście zwracałem uwagę, że obecny coach nie cieszył się najlepszą opinią u ojca Agnieszki Radwańskiej, który twierdził, że córka osiąga sukcesy nie z powodu jego obecności u boku tenisistki, ale przeciwnie, pomimo takiego wyboru. Zupełnie inne zdanie miała sama zainteresowana, choć faktem jest, że turnieju wielkoszlemowego nigdy nie wygrała. To, rzecz jasna, nie dyskwalifikuje żadnego szkoleniowca, bo przecież 20 tytułów, w tym zwycięstwo w turnieju mistrzyń w Singapurze (2015), to sukcesy, jakie wiele sportsmenek wzięłoby w ciemno. Prawdą jest jednak, że zarówno Agnieszka, jak i Iga, to zawodniczki niezwykle utalentowane i trudno z całą pewnością rozstrzygnąć, czy ich kariera pod wodzą innych trenerów nie potoczyłaby się podobnie. Tak, czy inaczej, nie ma wątpliwości, że w grze raszynianki nastąpiły istotne zmiany, zwłaszcza w sferze taktyki. W moim przekonaniu osoba, która w całym teamie jest ogniwem najważniejszym, to Maciej Ryszczuk, odpowiadający za przygotowanie fizyczne Igi. Tutaj niczego oszukać się nie da. Brak kontuzji na tak długim dystansie i przewaga, jaką w tym elemencie posiada Polka nad większością pozostałych dziewczyn w turze, jest nie do przecenienia. To, w jaki sposób Świątek porusza się po korcie i jakie obciążenia potrafi wytrzymać, robi wrażenie. Odczuwają to zwłaszcza tenisistki o nieco słabszej konstrukcji fizycznej, gdzie dotrzymanie pola raszyniance może się udać najwyżej w pierwszym secie. Za intensywność gry płacą wysoką cenę w kolejnej odsłonie, kończącej się często wynikiem do zera lub urwaniem jednego, albo dwóch gemów. Co istotne, właśnie takie perfekcyjne przygotowanie umożliwia przyjęcie agresywnej taktyki. Świątek, można by rzec, „siedzi na swojej przeciwniczce” tak długo, jak trzeba, aby straciła ochotę na dalsze stawianie oporu. Przewaga uwidacznia się na dłuższym dystansie. Po blisko trzech godzinach walki, co zdarzało się ostatnio rzadko, ale było kilka takich spotkań, Iga wciąż wygląda tak, jakby rozegrała dopiero pierwszego seta, a większość pań ma już intensywnej rywalizacji „po kokardę”. I nie chodzi nawet o ogólną wydolność, bo przecież nie jest tak, że tenisistki nie są przygotowane do gry na pełnym dystansie. Decydują niuanse, lepsza praca nóg, schodzenie niżej, utrzymanie tempa wymian, czy fizyczna zdolność oraz start spoza końcowej linii, by zdążyć do zagranego skrótu. Oczywiście, umiejętność opanowania nerwów w kluczowych momentach, to także spory atut. Widać to było zwłaszcza w paryskim meczu finałowym.

Specjaliści podziwiają mądrość Igi, jej dojrzałość na korcie i poza nim. Mówią o fantastycznej współpracy z psychologiem, Darią Abramowicz. To jej przypisuje się odporność Igi na stres i możliwość utrzymania tak długiej serii zwycięstw. Mam w tej kwestii akurat zdanie odmienne. Nie jestem w tym odosobniony, bo pierwszy trener Igi, choćby w tej rozmowie, niedwuznacznie daje do zrozumienia, że bardziej chodzi tutaj o kwestie przyzwyczajenia, czy rytuałów, jakie ma wielu tenisistów, niż o faktyczną „pomoc psychologiczną”. Pani Daria występuje raczej, jako rodzaj talizmanu. Sądzę, że to pewność siebie, zbudowana dobrymi wynikami i prawidłowo dobraną taktyką przez Wiktorowskiego oraz motywacja, umiejętnie pobudzana przez trenera (przemotywowanie też jest błędem), decydują o formie psychicznej naszej tenisistki. Wydaje mi się, że Daria Abramowicz stara się przygotować Igę na porażki, które nieuchronnie przyjść kiedyś muszą, lecz czy koniecznie trzeba wywoływać wilka z lasu? Czy pierwsza przegrana będzie związana ze zmianą nawierzchni na tę zieloną, bo przecież przed Wimbledonem trzeba się gdzieś sprawdzić? Tego nie wiemy. Całkiem możliwe, że zawodniczka maksymalnie opóźni starty na trawie, aby przygotować się do jednego z ważniejszych turniejów w roku. Teoretycznie miała wystąpić za kilka dni w Berlinie (została zgłoszona), ale się wycofała, zatem, jak mówiła w trakcie pobytu w Lublinie, prawdopodobnie Londyn będzie pierwszym i zarazem ostatnim miejscem gry na trawie. Wątpliwości, czy nasza gwiazda sobie poradzi z taką zmianą „z marszu” rozwiewa Marcin Matkowski:

„Iga w takiej dyspozycji mogłaby rywalizować na żużlu, a i tak świetnie by sobie radziła. Bo dziś przerasta konkurencję o głowę.”

Tak daleko bym nie szedł… Przynajmniej do czasu powstania nowej dyscypliny – „tenis na żużlu”, co mogłoby być nawet interesujące, oczywiście pod warunkiem, że na motocyklach. 😉 Podejrzewam, że najbardziej popularnymi, wygrywającymi uderzeniami, okazałyby się serwis i wolej, a tutaj akurat Iga radzi sobie całkiem nieźle.

Wciąż nie wiadomo, jak zakończy się sprawa punktacji za udział w Wimbledonie. ATP i WTA stoją niezmiennie na stanowisku, że wykluczenie tenisistów i tenisistek z Rosji i Białorusi, jest dyskryminacją. Tutaj z mojej strony pełna zgoda, lecz to nie ja decyduję, a włodarze londyńskiego turnieju pozostają na razie nieugięci. Zatem może się okazać, że punktów za Wimbledon w tym roku nie będzie. Kto zyska? Paradoksalnie, Rosjanin! Novak Djokovic straci dorobek z ubiegłego roku, a liderem rankingu zostanie Danił Miedwiediew, którego po świetnym meczu wyeliminował wówczas nasz Hubert Hurkacz. Niestety, szansę awansu utracił Sasza Zveriew (Niemiec o korzeniach rosyjskich), po fatalnej kontuzji kostki w trakcie półfinału rozgrywanego z Rafaelem Nadalem. To jednak nie pierwszy przypadek, kiedy idiotyzmy ideologiczne wezmą górę nad rozsądkiem. We wszystkich innych turniejach, także w Wielkiej Brytanii, Białorusini i Rosjanie mogą grać pod neutralną flagą, a przy ich nazwiskach nie ma nazwy kraju. Jest to już, w mojej opinii, kretynizm, ale można go wybaczyć, bo przecież i tak niemal każdy kibic wie, skąd dany gracz pochodzi. Stawianie na ostrzu noża tej kwestii i wykluczanie zawodowców, często nastawionych pacyfistycznie, o czym chętnie mówią (choć nie wszyscy), wyłącznie z powodu ich pochodzenia, niewątpliwie dyskryminacją pozostaje. Nie da się wytłumaczyć tego logicznie, bo przecież ponad połowa tych zawodniczek i zawodników, ani w Rosji nie mieszka, ani nie popiera działań obecnych władz i napaści na sąsiedni kraj. Trudno też od nich wymagać jakiejś pisemnej deklaracji potępiającej Putina, skoro grozi za to kara 15 lat pozbawienia wolności, a w ojczyźnie pozostali nadal jacyś krewni, a często też osoby najbliższe. Takie propozycje może składać zawodnikom tylko kompletny idiota. No, ale przecież w tej „kategorii” nie ma na co narzekać. Wszędzie znajdą się „inteligentni inaczej”, również w sporcie. Byłem zażenowany słuchając wypowiedzi Dawida Celta w programie Onetu. Zupełnie nie rozumiem, jak w można w takiej sprawie, zupełnie serio, odsądzać od czci federacje, które swoje „za uszami” mają, lecz przecież dyskryminacja jest tu ewidentna! I to na zasadzie „kowal ukradł, a Cygana powiesili”. A przecież sama Iga Świątek, będąc 10 tydzień numerem 1 na świecie, wypowiedziała się w tej kwestii dość mocno. Owszem, wspierać Ukrainę należy, ale przecież nie w taki sposób! Czy ktoś wykluczył z turniejów zawodników Australijskich, czy Kanadyjskich z powodu prowadzenia przez rządzących tymi państwami walki z własnym narodem „w imię pandemii”? Albo Polaków, ponieważ rząd swoimi decyzjami zabił 200.000 ludzi? No, nie! Przecież nie zaatakowali obcych, tylko swoich, a to zmienia postać rzeczy. Naprawdę?! Przytaczałem już w poprzednim tekście poświęconym sportowcom, przykłady podobnej hipokryzji związanej z konfliktami zbrojnymi w Jemenie, czy Iraku. Nikt z krytykantów nawet się nie zająknął, że może by tak zbojkotować sportowców amerykańskich, albo turnieje w takich państwach, jak Arabia Saudyjska, czy Katar, gdzie przecież mistrzostwa świata w piłce kopanej jakoś nikomu przeszkadzać nie będą… Że zginęło przy budowie obiektów kilkaset osób? Oj, tam, oj, tam! Nie warto o tym mówić. Czemu? Ponieważ „wszystkie zwierzęta są równe, ale niektóre są równiejsze od innych”. Folwark zwierzęcy, bez cudzysłowu, w pełnej krasie!

A skoro już o dotknąłem piłki nożnej, choć może lepiej było jej nie ruszać, nasunęło mi się po meczu z Belgią (1:6) kilka refleksji. Po pierwsze, Coco Gauff też przegrała seta z Igą w identycznym stosunku, a przecież już 16 pań zanotowało z nią wynik 0:6, więc nie krytykujmy kopaczy, aż tak bardzo. Po drugie, zawsze można się poprawić. Wynik 3:6 z Holandią z pewnością będzie wyglądał znacznie lepiej, a do listopada sporo czasu, więc nawet jeżeli z Argentyną przegramy 4:6, czy 5:7, to też tragedii nie ma. A ile emocji? Należy zadbać o kibiców, którzy lubią oglądać bramki. Trzeba przyznać, że w meczu z „Czerwonymi Diabłami”, niektóre były akurat wyjątkowej urody. Pierwsza i jedyna dla nas, autorstwa Roberta Lewandowskiego, również. Nasz kapitan zanotował też „asystę drugiego stopnia”, którą wykorzystał ostatecznie as przeciwników, Kevin de Bruyne. Skoro się nie da obsłużyć kolegów, bo się ślimaczą gdzieś pod własnym polem karnym, to chociaż z Belgami można zagrać skutecznie, prawda? 😉 No, bo gdyby tak dodać przeciwnikom jeszcze Lewego do składu, moglibyśmy przekroczyć dychę całkiem swobodnie. Choć i bez niego było blisko dwucyfrówki. Tylko bramkarza trochę szkoda, bo cztery, a może i pięć razy uratował nam skórę, lecz niestety nie pomogło.

Wróćmy do polskiej tenisistki. Iga dojrzała i wydaje się być bardziej twarda i konsekwentna, a przy tym wciąż niezwykle pracowita. Po prostu, jest profesjonalistką. Niektórzy zastanawiają się, jak ona to robi? Cóż, diabeł tkwi w szczegółach. Tym razem może akurat nie „czerwony diabeł”, ale fakt, że bardzo wiele czynników nakłada się na siebie. Świetne przygotowanie fizyczne, talent i wiara we własne umiejętności. Korzystny splot wydarzeń? Z pewnością również. Wszak bywały sezony, w których co najmniej kilka dziewczyn z TOP20 grało wyśmienicie i z olbrzymią pewnością siebie. Tymczasem, w ciągu dwóch ostatnich miesięcy, tylko Samsonowa i Zheng sprawiły Polce spore kłopoty. Presja, z którą musi się zmagać Iga jest ogromna i kiedyś ten, pompowany wciąż przez kibiców i dziennikarzy, balonik pęknie. Ważne, żeby nie strzelił z hukiem. Najgorszy scenariusz, to jakieś tęgie lanie od dziewczyny spoza pierwszej setki, a to może się zdarzyć. Wystarczy gorszy dzień i niesamowita dyspozycja przeciwniczki. Tak przecież wygrywały swoje mecze w US Open 2021, Emma Raducanu (bez straty seta w 10 kolejnych spotkaniach), czy Leylah Fernandez, choć ta druga z nieco większym trudem, bo też i drabinkę miała trudniejszą. Nie nastawiałbym się na ogromny sukces Igi w Londynie, choć on jest możliwy, zwłaszcza jeśli faworytki wyeliminują się nawzajem na wcześniejszym etapie, a Polka zagra co najmniej poprawnie. Większość tenisistek z drugiej pięćdziesiątki rankingu nie powinna jej zrobić krzywdy. Ma też nad nimi olbrzymią przewagę psychologiczną. Często widzieliśmy, jak bardzo starają się urwać choćby gema, by nie dołączyć do kolekcji „bajgli”, czy setów zakończonych zerem po swojej stronie. A jeśli dojdzie do finału, pewnie nie da sobie wyrwać z ręki pucharu.

Zatem, niech raszyńska masakra rakietą tenisową trwa jak najdłużej, bo na podobne sukcesy w piłce kopanej, poczekamy jeszcze wiele lat…

The post Raszyńska masakra i czerwony diabeł first appeared on Na odlew!.

Wbrew pozorom, to nie jest żadna prowokacja. Wszak każdy kibic tenisa, ale też ktoś, kto sportem jakoś szczególnie się nie interesuje, doskonale wie, że Iga Świątek gra dla Polski. Ma też tradycje rodzinne, które starannie pielęgnuje. Tata, olimpijczyk w wioślarstwie, starsza siostra grała w tenisa, a Iga chciała ją naśladować. Jak widać, wyszło nawet lepiej, niż mogła sobie wymarzyć…

No, dobrze, zatem co ma wspólnego gra naszej mistrzyni z Ukrainą? Wszyscy wiedzą, że Polka mocno zaangażowała się na rzecz wspierania naszych sąsiadów w walce z najeźdźcą i promocję noszenia flagi ukraińskiej w charakterze przypinki do stroju. To z pewnością jest miłe, zwłaszcza dla tenisistek pochodzących ze zniszczonego już po części kraju. To wiemy, lecz skąd taki tytuł tekstu? W Stuttgarcie, gdzie ubiegłej niedzieli Iga triumfowała w tym roku po raz czwarty z rzędu, pokonała w półfinale Rosjankę, a w finale Białorusinkę. Czyż można zrobić więcej dla promocji Ukrainy? To, rzecz jasna żart. Chciałem tylko pokazać, jakim idiotyzmem jest mieszanie polityki do sportu i odwrotnie. Owszem, międzynarodowe zawody zawsze będą, w pewnym sensie, powiązane z aktualną sytuacją w danym kraju. Wiemy, jak politycy lubią ogrzewać się w blasku gwiazd i utożsamiać się ze zwycięstwem, niejednokrotnie przypisując sobie nawet część zasług. To również częsty element kampanii wyborczych. Z drugiej strony, spektakularne wyniki, w większości dyscyplin, a już na pewno w tych globalnych, jak piłka nożna, siatkówka, czy tenis, stanowią znakomitą promocję. Współcześni gladiatorzy nie walczą o życie, ale o indywidualne nagrody (także w sportach zespołowych) i o prestiż. Splendor przekłada się bardziej lub mniej, na popularyzację wiedzy o państwach, z których wywodzą się gwiazdy. Tenis ma wielką siłę, choć należy do dyscyplin dość elitarnych.  

Czemu o tym wszystkim piszę, skoro to wiedza powszechnie znana? Okazuje się, że coś, co jeszcze niedawno uznane zostałoby za jakiś ponury żart, obecnie stało się obowiązującą linią postępowania części międzynarodowych federacji sportowych oraz związków sportowych w wielu krajach. Co takiego się wydarzyło? Oto, z powodu napaści Federacji Rosyjskiej na Ukrainę, uznano, że należy zabronić sportowcom z Rosji i Białorusi występów drużynowych. Indywidualnie mogli startować w niektórych dyscyplinach, w tym również w tenisie, ale  pod warunkiem usunięcia z materiałów informacyjnych, flag dwóch „wyklętych” obecnie państw. Innymi słowy, grali tak, jak po dyskwalifikacji rosyjskich federacji sportowych za doping. Tyle że nawet nie pod flagą olimpijską, tylko jako bezpaństwowcy. Zaś dla odmiany, bezmózgowcy, komentujący ich mecze, opowiadali, że „nie będą wymieniać nazw tych krajów, bo nie wypada…”

Złośliwi twierdzą, że dzięki „niezłomnej” postawie polskich piłkarzy, którzy odmówili gry z Rosją jeszcze przed oficjalną decyzją FIFA, awansowaliśmy na kolejny mundial. Być może dalibyśmy radę na boisku. Tego już się nie dowiemy, pytanie brzmi, czy w ogóle takie mieszanie sportu z polityką ma sens? Zwolennicy z oburzeniem powiedzą – OCZYWIŚCIE! Bo, jak można by było walczyć z piłkarzami, których prezydent napadł na niewinny kraj? Jak podać rękę „agresorom”? To ja spytam, a w takim razie, gdy Stany Zjednoczone napadły na Irak, czy Afganistan, to jak bardzo ich sportowcy byli dyskryminowani? Wcale?! A dlaczego? Jaka to różnica? O ile w przypadku Afganistanu można by mieć jeszcze jakieś wątpliwości, to przecież fakt oszustwa w przypadku Iraku potwierdziły nawet wyroki sądowe. Dziś wiadomo na pewno, że tam nie było ŻADNEJ broni chemicznej, albo jądrowej. Czy ktoś się zająknął na ten temat?

Co niby miałoby dać wyeliminowanie sportowców, nawet tych, którzy nie składają żadnych deklaracji związanych z poparciem, lub potępieniem Putina? Czy od 20 lutego 2014 roku, kiedy rozpoczęła się ta wojna, BO TO JEST WŁAŚCIWA DATA, coś się nagle zmieniło? Kto pytał wcześniej zawodników, jaki mają stosunek do zajęcia Krymu przez swojego prezydenta? Jak to możliwe, że dotąd wszyscy Rosjanie mogli grać, (a Polacy występowali całkiem śmiało w rosyjskich klubach sportowych), a dziś nagle im się tego zabrania? Bo co?  Bo giną ludzie? Wcześniej również ginęli, tyle że nie było to tak spektakularne i nagłaśniane w mediach. Z jakiegoż to „magicznego” powodu nie mówi się tak często o wojnie w Jemenie, gdzie zginęło w ciągu ośmiu lat ponad 400 tysięcy ludzi, w tym wiele dzieci. Ktoś słyszał, żeby wykluczano sportowców tego kraju, albo Arabii Saudyjskiej, czy Iranu? Nie! Czemu? Bo to wojna „sprawiedliwa”?

Oczywiście, pytania można mnożyć. Może ktoś się nasłuchał propagandy płynącej z mediów i uważa, że to wszystko, co się dzieje jest oczywiste, bo przecież kiedy się wyrzuci z rozgrywek sportowców, to albo Putin się ugnie, albo niezadowoleni piłkarze, siatkarze, czy tenisiści, wywrą nacisk i to coś da. Naprawdę?! Proszę w takim razie wykonać krótkie i proste ćwiczenie intelektualne i wyobrazić sobie, że to prezydent Ukrainy zlecił jakąś masakrę, np. zabijanie jeńców wojennych przez pułk Azow, ewentualnie strzelanie im w kolana, czy przybijanie do płotu. To nawet wcale nie będzie takie trudne, ponieważ są filmy i zdjęcia w sieci, które pokazują bestialstwo również po stronie żołnierzy naszych wschodnich sąsiadów. Oczywiście, nie przypuszczam, żeby akurat ta inicjatywa wyszła od władz, ale wyobraźmy sobie, że tak się stało, jest wiele ofiar i świat potępia przywódcę Ukrainy. Czy teraz, w ramach solidarności z ofiarami, nasi przedsiębiorcy mają zwalniać z pracy osoby z paszportem ukraińskim? Będziemy wyrzucać ukraińskie firmy? Czy to by było w porządku? Co może zrobić człowiek wykonujący dowolny zawód, w tym aktora, czy sportowca, zwłaszcza, kiedy 300 dni w roku przebywa poza granicami swojej ojczyzny, a czasem ma też obywatelstwo innego kraju? Tak właśnie potraktowano Artioma Łagutę, mistrza świata na żużlu, który od 11 lat mieszka w Polsce, w Bydgoszczy. Tutaj się ożenił, wychowuje dzieci. Do tego jeszcze skrytykował Putina, a jedyną jego winą jest to, że nie zrobił tego natychmiast po inwazji i że wciąż ma jakąś rodzinę w Rosji, a paszportu rosyjskiego nie podarł. Zapewne słusznie, skoro tak postępujemy nawet z ludźmi, którzy pokochali nasz kraj i wiązali z nim nadzieje na lepszą przyszłość, ale jak na złość, nie są Żydami, czy Ukraińcami. Odebrano człowiekowi możliwość wykonywania swojego zawodu z powodu jego narodowości! Czy trudno zrozumieć, jak nazywa się takie działanie? Do czego ono może doprowadzić?

Słyszę właśnie, jakie kroki podjęli organizatorzy turnieju wielkoszlemowego w Wimbledonie. Pozbawili możliwości startu tenisistów rosyjskich i białoruskich. W ich ślady zamierza pójść też komitet organizacyjny imprezy w Rzymie, gdzie Iga Świątek przystąpić ma za tydzień do obrony tytułu zdobytego przed rokiem. Decyzje krytykują legendy tenisa, jak Martina Navratilowa, czy Novak Djokovic, broniący trofeum w Londynie oraz nasz Wojciech Fibak. Czy ktoś się tym przejmie w pro-ukraińskim jazgocie? Bezrozumne „sankcje”, które przecież nijak nie obejdą zimnego, ruskiego czekisty, zaszkodzą Bogu ducha winnym zawodnikom i zawodniczkom, ale też wypaczą wyniki sportowej rywalizacji. Na kortach Wimbledonu nie zagrają nr 2 rankingu, Daniił Miedwiediew i nr 8, Andriej Rublow oraz nr 7, Aryna Sabalenka, czy 16, Wiktoria Azarenka. Oczywiście, są kibice, którzy nie będą z tego powodu płakać. Jednak federacje WTA i ATP uznały takie działania organizatorów za nielegalne i sprzeczne z duchem sportu. W pełni się z tym zgadzam! O ile można dyskutować, czy powierzać organizację wydarzeń sportowych krajom zamieszanym w konflikty zbrojne, co mogłoby narazić na niebezpieczeństwo zawodników, kibiców i sztaby szkoleniowe, to odbieranie prawa startu ludziom wykonującym swój zawód, tylko dlatego, że jakiś szaleniec, czy bandyta, podjął określone decyzje polityczne, jest przeciw-skuteczne. Na pewno nie ma też NIC wspólnego z działaniami na rzecz przywracania pokoju na świecie. Odwrotnie! Napędza nienawiść. Dlatego niezwykle ucieszyła mnie zapowiedź obniżenia rangi turniejów, w których takie restrykcje zostaną zastosowane. W moim przekonaniu należałoby prócz ukarania odebraniem co najmniej połowy punktów możliwych do zdobycia w zawodach, co zrównałoby Wimbledon, czy Rzym ze zwykłymi turniejami, albo uczynić z nich zwyczajne eventy pokazowe i rozważyć też pozbawienie „dyskryminatorów” organizacji imprez co najmniej przez kolejne dwa lata. Może rozum by powrócił? Obecne działania, to coś na wzór cenzury, albo sanitaryzmu, a nawet gorzej! Nie damy ci zagrać, bo urodziłeś się w złym miejscu, powiedziałeś coś niestosownego, albo ośmieliłeś się nie potępiać Putina. To są żarty z ludzi! Na szczęście, większość turniejów odbywa się normalnie i nikt jakoś nie protestował. Nie słyszałem też, żeby zawodnicy masowo odmawiali gry z Białorusinem, czy Rosjaninem i to jest właśnie normalna, sportowa postawa. Warto dodać, że wszelkie działania dyskryminacyjne zmierzające do pozbawienia zawodników możliwości wykonywania swojej pracy, nie tylko należy piętnować, ale winny być karane przez federacje sportowe gigantycznymi obciążeniami finansowymi. Ponadto sportowcy powinni mieć możliwość, pokrycia przez organizatorów wszelkich strat poniesionych z tego tytułu. Z pewnością znajdą się tak „mili państwo”, którzy chętnie w przyszłości zapłacą, ile będzie trzeba, ale na razie wolą być „po linii i na bazie”, jak mówiono w czasach komuny. Ale czyż ta komuna nie wraca? Tylko ze zdwojoną siłą?! Przecież to jest jakiś kompletny obłęd!

Obłuda 3.0

Taki tytuł można by nadać działaniom różnych pożytecznych idiotów, którzy chcą zabierać pracę wszystkim, bo nie tylko sportowcom, ale również zwalnianym pracownikom firm, które musiały zaprzestać działalności w Rosji. Czemu? Ponieważ przeszkadza im praca, czy udział w zmaganiach sportowych, niewinnych ludzi, za to chętnie zamykają oczy i uszy, aby nie widzieć, że do Putina płynie każdego dnia od 300 do 800 milionów euro! Nikt nie wysadził dotąd, w tej dziwnej wojnie, żadnego gazo, czy ropociągu. Ukraińcy mogą tankować auta i się ogrzać, Niemcy od 24 lutego kupili od Rosji paliwa warte ponad 9mld euro, ale Polacy, czy Bułgarzy, powinni zbojkotować dostawy i… kupić ten sam rosyjski gaz od Niemców, lecz za to drożej. Wtedy będzie „i wilk syty i owca w ciąży”. Super! Dokuczyliśmy czekiście! A, co! Niech sobie nie myśli! A, że kosztem własnych obywateli? Cóż z tego? Wysłanie wszelkiej maści „inteligentnych inaczej” do psychiatryka niczego nie zmieni! Już wiele lat temu, Stanisław Lem zauważył, że dokąd nie miał dostępu do Internetu nie miał pojęcia, że na świecie jest tylu kretynów. Odnoszę wrażenie, że ta liczba, niestety, wzrasta w postępie geometrycznym. Można się, a nawet trzeba, modlić o ich zdrowie, bo na rozum raczej już jest zdecydowanie za późno.

Najgorsze, że i u nas, wodę z mózgu zrobiono zwykłym ludziom, których całkowicie otumaniła covidowo-wojenna propaganda. Oni coraz częściej naprawdę podążają tropem, który poddawał celnej krytyce Roman Dmowski. Zwracał uwagę, że niektórzy Polacy o wiele bardziej nienawidzą Rosji, niż kochają Polskę. To nie może nas doprowadzić do sukcesu…

The post Iga zagrała dla Ukrainy? first appeared on Na odlew!.

Okazuje się, że miałem rację! Kilka tygodni temu napisałem tekst Ukraińcy ruszą na Moskwę, którego tytuł miał mieć nieco prowokacyjny wymiar, bo przecież nikt przy zdrowych zmysłach nie wierzył, że wojna u naszych wschodnich sąsiadów potrwa dłużej niż tydzień. Dla Putina miało być szybko, łatwo i przyjemnie, o ile zabijanie żołnierzy, a zwłaszcza cywilów, może komuś w ogóle przyjemność sprawiać. Cóż, przekonaliśmy się, że świat pełen jest różnych psychopatów i Kill Billi, chętnie mordujących, najlepiej masowo. Czyżby więc moje słowa nieoczekiwanie miałyby stać się prorocze? Szczerze wątpię, ale ostatnio padły one przecież, choć niedosłownie, z ust samego przywódcy Ukrainy. Powiedział, że jedyną opcją, którą może zaakceptować jest… zwycięstwo. Ktoś powie, że „pojechał po bandzie”, bo jak inaczej ma niby wygrać, jeżeli nie zmusi zimnego ruskiego czekisty do kapitulacji? Czyli powinien, kolokwialnie pisząc, „pogonić kota” Rosjanom i stanąć z wojskiem, w odpowiednio dużej liczbie, na Placu Czerwonym, gdzie żołnierze ukraińscy będą witani kwiatami oraz chlebem i solą? Chyba jednak w oku. Takiej wyobraźni można panu Zełenskiemu tylko pozazdrościć. Nie o tym jednak będzie ten felieton, ani nie o powodach, dla których wyżej wymieniony tak błaznuje, bo to wymaga oddzielnego artykułu.

Zakończyły się baraże w piłce kopanej oraz cykl turniejów tenisowych Sunshine Double w USA. Co to ma wspólnego ze sobą, a do tego z Ukrainą? Ano, ma! Zacznijmy od piłkarzy. Rozegrali świetny, choć dość szczęśliwy, mecz barażowy ze Szwecją. Rosjanie zostali wykluczeni z rozgrywek w ramach retorsji za napaść na sąsiedni kraj. Czy słusznie, czy nie, to inna kwestia. Nam odpadł więc półfinał z niewygodnym przeciwnikiem, o co żal mieli Czesi i Szwedzi oraz przede wszystkim futboliści z kraju Putina. Władze federacji poszczególnych dyscyplin prowadzą tu niezależną politykę i na przykład w tenisie jedyną sankcją jest pozbawienie zawodników możliwości gry pod flagą Rosji. Nagrody finansowe mogą jednak zatrzymać. Wykluczenie dotyczy wyłącznie rozgrywek drużynowych, w których i tak najczęściej gra „drugi garnitur” graczy większości państw, bo gwiazdy niechętnie zmieniają plany startowe z miłości do barw narodowych. Choć trzeba uczciwie przyznać, że wyjątki się zdarzają. Wiemy już, że Iga Świątek zagra za niespełna dwa tygodnie w Radomiu w meczu z Rumunkami w ramach Billie Jean King Cup. Simona Halep nie, ale to akurat z powodu kontuzji. We wspomnianym meczu barażowym nasi kopacze zostawili na boisku serce oraz zdrowie, a Kamil Glik grał z poważnym urazem od 4 minuty do końca meczu. To się nazywa charakter! Oczywiście, inni powiedzą, że głupota… Wiadomo, że dłuższa przerwa w występach klubowych może się odbić na finansach itd., ale cieszy, że są ludzie, którzy na to gwiżdżą, bo biało-czerwony strój z orłem na piersi do czegoś zobowiązuje. Zatem, jedziemy do Kataru! Ściślej rzecz biorąc, ja akurat się nie wybieram, a i nie wszyscy piłkarze z obecnego składu, pewnie będą mieli taką możliwość. Wiemy już, że Jakub Moder zerwał więzadła krzyżowe i 4 miesiące, to raczej przerwa minimalna. Być może do jesieni da radę wrócić do formy. Cóż, taki sport… No, właśnie. Można polskiej piłki nie lubić, lecz należy docenić ten awans, nie tylko dlatego, że zagramy w imprezie tej rangi po raz czwarty z rzędu, a Włosi, aktualni mistrzowie Europy, po raz kolejny się nie zakwalifikowali. Po drodze zaliczyli kompromitację dużego kalibru, przegrywając u siebie z Północną Macedonią. Czy ktoś słyszał o takiej potędze piłkarskiej? No, właśnie… Czyli sukces Polaków należy cenić. Trener, który przeprowadził nas w miarę „suchą nogą” do baraży, uciekł do lepiej płatnych zajęć klubowych, zapominając nawet zatelefonować choćby do kapitana drużyny. No, ale każdy zachowuje się, jak potrafi. Wzięty trochę „z łapanki” Czesław Michniewicz, niedawno wyrzucony (bardziej uprzejmie brzmi: zwolniony za brak wyników sportowych) z Legii Warszawa, miał sporo wolnego czasu, sprawdził się w roli selekcjonera nie najgorzej. Z dwóch meczów rozegranych z kadrą (towarzyski ze Szkocją i ten o stawkę awansu) wyszedł z czterema punktami. Wprawdzie po tym pierwszym miał w zespole szpital, bo wypadł Milik, Salamon i Piątek (z siedmioma szwami na Achillesie), a mimo wszystko się udało!

Czy można postawić tezę, że „nowa miotła” zamiata lepiej? Wydaje się, że tak, choć były szef PZPN Zbigniew Boniek, przytomnie zauważył, że to Sousa zdobył z tą kadrą 20 punktów, które dały w ogóle możliwość gry w barażach. Do tego, jak się okazało, „opatrznościowo” przegrał ostatni mecz z Węgrami, bo dzięki temu, choć nie zostaliśmy rozstawieni, to trafiliśmy na wykluczoną później Rosję, a nie wiadomo, czy na przykład taka Macedonia Płn., nie sprawiłaby nam przykrej niespodzianki i to Włosi mogliby się cieszyć, albo jakaś inna, nieco mniej faworyzowana drużyna. No, dobrze. Mamy tę „nową miotłę” w kadrze, ale czy będzie „wymiatać” okaże się w listopadzie. A co z tenisem? Otóż to, o co apelowałem pisząc kilka miesięcy temu o Idze Świątek, stało się faktem. Zwracałem uwagę, że formuła pracy z trenerem Piotrem Sierzputowskim, najprawdopodobniej się wyczerpała, a coraz częściej oglądane na korcie łzy naszej „tenisowej nadziei”, stawały się już irytujące, nawet bardziej, niż sama bezradność tenisistki w spotkaniach z kilkoma dziewczynami. Mówi się, że zawodniczki mają swoje „zmory”. Agnieszka Radwańska miała ich kilka, jak Kuźniecowa, Szarapowa, Azarenka, czy Williams, choć Serena była akurat zmorą dla wszystkich tenisistek, może z wyjątkiem Japonki Osaki, ale to już u schyłku swojej kariery. W ubiegłym roku okazało się, że u Igi liczba tych, nieszczególnie lubianych, eufemistycznie pisząc, przeciwniczek, rosła coraz szybciej. Tunezyjka Ons Jabeur, pokonała ją trzykrotnie, podobnie jak Greczynka Maria Sakkari. Nie wygrała też meczu z Łotyszką Jeleną Ostapenko. Ujemny bilans miała również z Hiszpanką Muguruzą i Rumunką Simoną Halep. To, rzecz jasna, żadna tragedia, ale łzy na korcie pokazywały sporą niestabilność emocjonalną naszej gwiazdy. Zapewne jej bliscy, zwłaszcza ojciec, dostrzegli, że mimo znakomitego bilansu roku i zakwalifikowania się do turnieju Masters w Meksyku, problem jest i dłużej zamiatać pod dywan się go nie da. Zresztą, to nie miałoby większego sensu. Zmiana pod koniec roku okazała się słuszna. Tomasz Wiktorowski, który doprowadził Radwańską do wielu finałów i wygrania prestiżowego turnieju najlepszej ósemki pań w 2015 roku, w Singapurze, wydawał się być idealnym kandydatem. Tym bardziej, że „był pod ręką”, bo nie musiał rezygnować z pracy, nie licząc funkcji komentatora Canal +. Ryzyko pomyłki niewielkie, a umowę podpisano ponoć tylko na kilka miesięcy, więc wszystko można było jeszcze ewentualnie skorygować, gdyby coś poszło nie tak. Czy dzisiaj ktokolwiek rozsądny będzie pytał o przyszłość trenera Wiktorowskiego u boku Igi Świątek? Spektakularny sukces „nowej miotły”? Wszak dwa półfinały (Adelajda i Australian Open) oraz zwycięstwa w trzech kolejnych turniejach rangi mandatory 1000, Doha, Indian Wells i Miami (w tym ostatnim bez straty seta) oraz awans na historyczne dla polskiego tenisa, pierwsze miejsce w rankingu WTA z tegorocznym bilansem meczów wygranych 26 do 3, to coś, na co fachowcy z całego świata cmokają z zachwytu. Istotnie, gra Igi zmieniła się w sposób zdecydowany, choć fachowcy mówią o niuansach, które robią różnicę. Obecnie Świątek jest najlepiej returnującą zawodniczką na świecie, co przekłada się nie tylko na wyniki poszczególnych spotkań, ale też na strach przeciwniczek przed nieco słabszym serwowaniem, przez co popełniają o wiele więcej podwójnych błędów grając przeciwko naszej tenisistce. Ale aspekty techniczne to jedno, a nastawienie Igi, konsekwencja w grze i umiejętność odwracania wyników meczów, kiedy przegrywa pierwszego seta, to zupełnie nowa historia. I z pewnością, w moim przekonaniu, nie jest to akurat zasługa psycholog Darii Abramowicz, ale właśnie trenera! To on dał Polce wiarę w sukces i dokonał kilku niezbędnych korekt. Pewność siebie, o czym Iga mówi w wywiadach, rosła po każdym zwycięstwie, których ma już 17 z rzędu, a to prawdopodobnie nie jest koniec rekordowej serii, bo będzie chciała ją kontynuować na kortach ziemnych, swoich ulubionych. Czyli znów zmiana „miotły”, która okazała się najlepszym rozwiązaniem?

Tak daleko bym nie szedł. Napisałem wyżej, że nikt przytomny, nie będzie kwestionował pozycji Tomasza Wiktorowskiego. Owszem, fachowcy pewnie nie, ale ja do nich nie należę, więc mogę sobie pozwolić na więcej. Otóż, przypomnę, że ojciec Agnieszki Radwańskiej, bardzo długo twierdził, iż córka osiąga spektakularne wyniki nie z powodu zasług w pracy pana Tomasza, lecz POMIMO tego, że to on trenuje starszą z sióstr Radwańskich! Dziś mało kto o tym pamięta i można wzruszyć ramionami, bo przecież niekwestionowana pozycja tenisistki w TOP10 przez 6 lat (najwyżej była numerem 2), to z pewnością wynik znakomity. Nie wygrała Wielkiego Szlema? To na pewno boli kibiców i zawodniczkę do dziś. Zwłaszcza, że było tak blisko… Niestety, w 2012 roku Serena nie dała się pokonać w finale Wimbledonu. Pewnie nikt by z nią wówczas nie wygrał. Szkoda półfinałów rok później i w 2015 oraz tych w Australii (2014 i 2016). Czego zabrakło? Dobre pytanie… Czy tylko filigranowa postura przeszkodziła w ogrywaniu zawodniczek, które „naparzały ile fabryka dała”? A może jednak było coś na rzeczy w wypowiedziach pana Radwańskiego? Dziś, kiedy Iga sadowi się na tenisowym „tronie”, takich pytań zadawać nie wypada… Czyżby? To ja właśnie, jako ten „ruski troll”, pozwolę sobie włożyć kij w szprychy. Nie śmiem kwestionować umiejętności trenerskich, ani poprzedniego, ani obecnego coacha naszej najlepszej tenisistki. Natomiast zaryzykuję twierdzenie, że choć na sukces składa się wiele czynników, to PODSTAWOWYM jest ZDROWIE. Brak kontuzji i pewność w poruszaniu się po korcie można uzyskać, jeśli przygotowanie fizyczne jest właściwe, a w przypadku Igi było ono ostatnio idealne! Tutaj wielka rola zespołu z panem Maciejem Ryszczukiem na czele. Czy da się sprawić, że tenisistka będzie grała mocniej, serwowała lepiej i przystępowała do kolejnych spotkań z większą „agresją” i pewnością siebie? Z pewnością tak! I nie przeszkodzi postura, bo widzimy w turze graczy, którzy „nie grzeszą” wzrostem, jak Argentyńczyk Diego Schwartzman, czy innymi „okazałymi” parametrami fizycznymi, a jednak wyniki osiągają znakomite. By daleko nie szukać, Jannik Sinner, który na cieniutkich nóżkach wygląda, jakby miał się za chwilę złamać, a uderza bardzo mocno i wytrzymuje wiele wymian. Owszem, dopadają go czasem kontuzje, lecz przez większość sezonu gra skutecznie, podobnie jak nasz Hubert Hurkacz. Przykładów z turu żeńskiego również można podać kilka. Wspomniana wcześniej Simona Halep, to przecież była nr 1 rozgrywek WTA. Weronika Kudermietowa, czy ostatnio Leylah Fernandez, nie są zbudowane tak, jak Serena, czy choćby Aryna Sabalenka, a uderzają mocno i dają radę utrzymywać się w czołówce, choć nie mają jeszcze na koncie aż tak spektakularnych sukcesów, jak Iga. Zatem, o co chodzi? Zmierzam do tego, że dobór właściwych ludzi do sztabu szkoleniowego jest niezwykle istotny, ale jeden człowiek nie będzie w stanie zmienić wszystkiego i z zawodniczki słabej, zrobić gwiazdy. To tak, po prostu, nie działa. Niezwykle ważny jest talent, podstawowe wyszkolenie techniczne i WŁAŚCIWE PODEJŚCIE DO SPORTU w ogóle. A to akurat Iga posiada. Miała to również Agnieszka ZANIM zajął się nią Tomasz Wiktorowski. Szlifowanie diamentu jest łatwiejsze, niż jego znalezienie i wstępna obróbka. W tym sensie, doskonale rozumiem to, co miał na myśli pan Radwański. Ile nowej jakości może wnieść do gry Igi nowy trener, przekonamy się naprawę dopiero wtedy, kiedy przyjdzie prawdziwy kryzys, bo trzeba będzie bronić kilku tysięcy punktów, a przytrafi się gorszy okres w życiu, kontuzja, czy jakiś „zakręt”, jaki widzimy na przykład u Naomi Osaki. Niestety, nie dowiemy się, czy to, co udało się z Igą, Tomasz Wiktorowski zrobiłby też z Olgą Danilowicz. Współpraca z nadzieją serbskiego tenisa żeńskiego, która ma być następczynią Any Ivanovic, trwała kwartał i została przerwana przez mniemaną pandemię. Chociaż przez trzy miesiące, jak widać, można zrobić wiele… Tylko, czy zawsze i z każdą zawodniczką? NIE! Polecam tę rozmowę specjalistów, którzy znają Igę od 10 lat i wiedzą w jaki sposób rodził się sukces.

Czy Iga wygra kilka turniejów wielkoszlemowych? Jako kibic, bardzo mocno w to wierzę, ale może się zdarzyć, że nie będzie to wcale tak proste, jakby się wydawało. Wtedy dopiero poznamy prawdziwą wartość pracy coacha. Inaczej pracuje się z pewnością z nastolatką, a nieco inne aspekty będą miały znaczenie w motywowaniu w pełni dojrzałej kobiety. Rację ma mąż i wieloletni sparingpartner Agnieszki Radwańskiej, Dawid Celt, mówiąc, że trudno porównać pracę obu trenerów Igi, bo na wcześniejszym etapie, Wiktorowski po prostu by się z zawodniczką nie spotkał i nie poprowadził jej przez 5-7 wcześniejszych lat, ponieważ tym się nie zajmował. No, właśnie… A czyż właściwe ukształtowanie młodego zawodnika nie jest rzeczą najcenniejszą? Pamiętam uwagi pana Tomasza, jeszcze jako komentatora stacji telewizyjnej, w których krytykował głęboki uchwyt rakiety przez Igę, sugerując, że przez to przeciwniczki będą miały nad nią przewagę. I co? Nie mają? 😉 Jestem przekonany, że sama tenisistka potrafi już coraz lepiej ocenić, a z czasem będzie to jeszcze łatwiejsze, gdzie kończy się wiedza, z której może skorzystać, a gdzie zaczyna się „szamanizm”, za który płacić, zwyczajnie już nie warto… Na razie cieszmy się „nową miotłą”. Albo, może lepiej, bądźmy szczęśliwi, że odkryliśmy taki talent? Tylko, co się stało z innymi utalentowanymi dziewczynami, skoro mamy tak znakomitych fachowców? Czy Czechy to większy kraj, czy akurat dziwnym trafem, rodzi się tam wyjątkowo dużo znakomitych tenisistek?

Na koniec jeszcze coś o „nowych miotłach” w polityce. Mam wrażenie, że wciąż działa na nas „efekt nowości”. Ilekroć podsuną nam jakiegoś bęc…, zresztą mniejsza z tym. W każdym razie, skoro mówi się, że lepsze jest wrogiem dobrego, to co ze złym? Największa tragedia, że zawsze trzeba dawać „kredyt zaufania”, a potem patrzeć, co się dzieje i na końcu powiedzieć, że „ten Szumowski nie był wcale taki zły, bo przecież liczba nadmiarowych zgonów za jego kadencji okazała się dwukrotnie niższa, niż w wyniku starań następcy„. No, dobrze, może i coś tam kombinował z tymi respiratorami, ale w końcu lepiej, że kupił takie, które nie działały. Dzięki temu, uratował tysiące istnień, czyż nie? Tak… Kredyt zaufania. I co? Zostaliśmy z tym kredytem oraz innymi kredytami, jak ten Himilsbach z angielskim…

The post Syndrom nowej miotły first appeared on Na odlew!.

Nigdy nie lubiłem pekińczyków. Może z tego powodu, że jeden ugryzł mnie w dzieciństwie, tylko dlatego, że chciałem się z nim pobawić. Drugi skoczył na mnie, gdy już byłem w nieco bardziej dojrzałym wieku. Skończyło się niewielką raną. Szczęśliwie uniknąłem ugryzienia w twarz. Wyjątkowo wredna rasa. Miałem w życiu kilka psów i kotów. Generalnie kocham zwierzęta, bo to też stworzenia Boże. Uraz jednak pozostał. Może dlatego Pekin nie kojarzy mi się specjalnie dobrze. Prawdopodobnie mam i tak szczęście, bo gdybym urodził się później i przypadkiem znalazł się tam na ostatnich igrzyskach, byłaby to już zapewne trauma o wiele większa. Ale jakże można tak mówić? – oburzy się jakiś miłośnik poprawności politycznej. Cóż ma wspólnego jakiś durny pies z niewinnymi mieszkańcami stolicy Państwa Środka? Zapewne niewiele, ale nigdy nie obiecywałem, że będę pisał wyłącznie o tym, co wypada, a wręcz przeciwnie!
Jeśli ktoś oglądał przynajmniej fragmenty relacji z tej smutnej imprezy, a przyznam, że starałem się czynić to, w trosce o zdrowie psychiczne,  możliwie wyjątkowo, mógł z łatwością zobaczyć, że to nie żadne normalne zawody, ale przedsionek obozu koncentracyjnego. Nakładanie zawodnikom kagańców nawet na świeżym powietrzu, przy temperaturze spadającej poniżej 20 stopni Celsjusza, niby czemu miałoby służyć? Bezpieczeństwu? Lepszej rywalizacji? Nie! To był jedynie wyraz brutalnej przemocy. Zupełnie tak, jakby władze chciały powiedzieć wszystkim: chcieliście tu przyjechać? Tak? To MY wam teraz pokażemy, jak się traktuje intruzów! No i pokazali… Czyż to nie jest powód do znacznie większej traumy, niż z powodu drobnej rany na palcu?

Bohaterowie są zmęczeni? Trudno się dziwić. Takiej ilości afer, połączonych z agresją, nie mającą nic wspólnego z tzw. sportową złością, „drobnych pomyłek” sędziów, całkowicie wypaczających wyniki, czy zakłamywania rzeczywistości przez dziennikarzy, nie przypominam sobie z relacji jakichkolwiek wydarzeń tego typu, nawet włączając w to mistrzostwa świata w różnych dyscyplinach. Tym razem odbyły się światowe mistrzostwa w zamordyzmie i idiotyzmie. Bo jak inaczej nazwać to, co dotknęło między innymi naszą łyżwiarkę, specjalizującą się  w short tracku Natalię Maliszewską, której organizatorzy odebrali szansę normalnej walki o medale, doprowadzając wielokrotnym testowaniem i więzieniem w kwarantannie, na skraj załamania nerwowego? Ktoś powie, że sprawiedliwości stało się zadość, bo sama promowała te durne zakazy oraz „eliksirowanie” wszystkich. No, to miała okazję przekonać się na własnej skórze, jaki to nonsens. Po ludzku, po prostu żal. Sportowiec, który przygotowuje się do imprezy nie tylko przez 4 lata, ale często o wiele, wiele dłużej, chciałby, żeby to były igrzyska marzeń. Przecież, jeśli nawet nie osiągnie spektakularnego sukcesu, sam udział jest ogromnym przeżyciem, a wspomnienia z wioski olimpijskiej pozostają na całe życie. Tutaj, niestety, też tak będzie. Nie da się ich wymazać z pamięci, podobnie, jak „szczepionki” z organizmu. Że to słabe porównanie, bo cóż ma pamięć, do możliwego kalectwa, czy śmierci, po przyjęciu eksperymentalnego preparatu? A jednak ma! Już dziś wiele badań pokazuje, że psychika młodych ludzi, a zwłaszcza dzieci, być może została zniszczona, w jakiejś części, na zawsze. Pewne skutki lockdownu, czy zakrywania szmatami twarzy, pozostaną NIEODWRACALNE. Nie da się cofnąć dwóch lat życia, gdy dla małego człowieka to czasem połowa, czy trzecia część jego obecności na tym świecie. Świecie, który miał być piękny, przynajmniej dla ukochanych dzieci, którym chciałoby się przychylić nieba…

Dobrze, że to właśnie sportowcy, mieli możliwość zobaczenia z bliska, jak będzie wyglądał ten nowy, wspaniały świat, w którym zamiast prawdziwych kibiców są statyści i szczęśliwcy, którym udało się uzbierać wystarczającą liczbę punktów kredytu społecznego. Rzecz jasna „wyeliksirowani”, bo inaczej nikt by ich tam nie wpuścił. Może ktoś jednak zrozumiał, że w kolejnych igrzyskach będzie już tylko kukiełką w jakimś pustym teatrze z kamerami, bo „show must go on”, a telewizje nadal jeszcze całkiem nieźle płacą? Czy tego właśnie chcemy? Czy będziemy udawać, że wszystko jest OK, skoro od OK są już całe lata świetlne? Jak długo jeszcze muszą potrwać odbywające się od ponad roku igrzyska śmierci, w których kolejne ofiary żegnane są w mediach głównego ścieku bez cienia refleksji nad przyczyną zgonu? Dziennikarze z „zawiązanymi ustami” i tępym piórem, nie chcą się choćby zająknąć na temat podstawowych pytań, dlaczego odchodzą młodzi ludzie, także sportowcy, zmarli „na GLE”, albo czemu rezygnują z dalszej kariery z przyczyn zdrowotnych? Żadnej refleksji? Wciąż czekam, że zaczną o tym mówić sami zainteresowani, oczywiście ci, którzy mieli i tak sporo szczęścia, bo nadal żyją…

Nie będę pisał o wyniku sportowym wyprawy do Pekinu, ale nie dlatego, że nie ma o czym, bo jeden brąz na otarcie łez, to dla 38 milionowego kraju, jakaś kompletna porażka. Można by się znęcać, albo współczuć tym, którzy byli o kilka punktów, czy części sekundy od podium. To mniej istotne. Chodzi o ten wszechobecny, dojmujący smutek, nie z powodu wyników, ale formy w jakiej toczyła się rywalizacja i całej otoczki, która ze świętem sportu z całą pewnością nie miała NIC wspólnego. To był raczej pogrzeb sportu i jeśli kiedyś odliczano czas do kolejnych igrzysk, to teraz olimpiada stanie się prawdopodobnie okresem, w którym zawodnikom wciąż będzie towarzyszyć pytanie: co gorszego może nas jeszcze spotkać za 4 lata?

Chcącemu nie dzieje się krzywda. Nikt (przeważnie) nikogo nie zmusza do uprawiania sportu, zwłaszcza na poziomie wyczynowym. Zawodnicy często gotowi są zapłacić za sukces straszliwą cenę. Pamiętamy przecież i tragiczne wypadki, jak choćby ten na torze saneczkowym w Vancouver z 2010 roku, kiedy przy prędkości ponad 140 km na godzinę Gruzin Nodar Kumaritaszwili wypadł z toru i uderzył w słup podtrzymujący konstrukcję. Zginął na miejscu, pod okiem swojego ojca, trenera, a podobnych i innych straszliwych zdarzeń było na przestrzeni kilkudziesięciu lat, co najmniej kilka. W 1964 roku w Innsbrucku zginął saneczkarz urodzony w Polsce (pilot RAF) startujący dla Wielkiej Brytanii, Kazimierz Skrzypecki. Na tych samych igrzyskach życie stracił też 20 letni narciarz alpejski z Australii – Ross Milne, który uderzył w drzewo. W 1960 roku w Rzymie, po upadku 20 km przed metą, zmarł nie budząc się ze śpiączki duński kolarz Knud Enemark Jensen, ale ofiar z różnych powodów (także słynnego ataku terrorystycznego na stadionie w Monachium w 1972 roku) było więcej. Nieszczęśliwe wypadki mogą się przydarzyć wszędzie i igrzyska nie są jakimś szczególnym miejscem, choć ze względu na ilość dyscyplin oraz wielokrotnie wyższą liczbę zawodników, niż w innych imprezach międzynarodowych, jest to bardziej prawdopodobne. Czym innym są jednak zdarzenia losowe, a czymś absolutnie skandalicznym, doprowadzanie tysięcy ludzi do rozpaczy świadomie, metodycznie i celowo, co jak widzieliśmy, działo się akurat w Pekinie w skali dotąd niespotykanej. Dręczenie testami, kagańcami, brakiem możliwości swobodnego przemieszczania się, (o spotkaniach towarzyskich nie wspominając), powtarzającą się izolacją, a do tego jeszcze częstowanie niejadalnymi posiłkami, powodowało niepotrzebny stres i frustrację. Można się cieszyć, że sportowcy, choć na tarczy, wracają cali i w miarę zdrowi. Czy będzie lepiej za 4 lata w Mediolanie i Cortinie d’Ampezzo, o ile w ogóle igrzyska się odbędą? Tego nie wiemy, bo przecież Bill Gates zapowiedział dekadę pandemii, a ona dopiero się rozpoczęła… O wiele ważniejsze jest inne pytanie. Czy sportowcy w końcu staną w prawdzie i zaczną mówić? Czy ważniejszy dla nich, podobnie jak dla Novaka Djokovica, będzie WOLNY WYBÓR, czy „święty spokój” i nie zechcą poświęcić dla wolności ani udziału w imprezie, ani pieniędzy, które mogą, choć nie muszą się pojawić? Można by jeszcze spytać, czy znajdzie się choćby jeden sprawiedliwy, by przeprosić, nawet tylko we własnym imieniu, za to, co zrobili Polakom reklamując #Ostatnią prostą? Niestety, znam ofiary tej „niewinnej” reklamy…

The post Igrzyska śmierci w cieniu Pekinu first appeared on Na odlew!.